Archive for Listopad, 2015

Stwardnienie rozsiane problem zdrowia i choroby

Od początku świata, odkąd istnieje człowiek, zawsze pojawiał się problem: zdrowie – choroba. Co to jest zdrowie? Kto to jest zdrowy człowiek, a kto chory? Szukano przyczyn, powodów pojawiania się chorób oraz skutecznych sposobów ich leczenia i zapobiegania im. Choroba zawsze była związana z obawą przed utratą czegoś ważnego, cennego i niepowtarzalnego. Z punktu widzenia medycyny choroba jest pewnym stanem biologicznym, różniącym się od stanu, który często popularnie nazywamy normalnością. Chorowanie pociąga za sobą dwa rodzaje konsekwencji: biologiczne i społeczne. Z punktu widzenia biologicznego choroba jest patologią, którą postrzega się w kategoriach obiektywnych i uniwersał- nych, a rolą lekarza jest znalezienie przyczyny i zastosowanie takich metod terapeutycznych, jakie pozwolą przywrócić zdrowie do stanu przed chorobą. Mimo wysiłku wielu pokoleń – początkowo szamanów, czarowników, a potem naukowców, lekarzy i farmakologów – nie znaleziono cudownego leku na wszystkie choroby i związane z nimi cierpienia. Nie ma uniwersalnej szczepionki na wszystko, tabletek na szczęście i zdrowie. Ale jest wiedza, rzetelna informacja poparta badaniami naukowymi o istocie wielu chorób, ich przyczynach, skutkach i sposobach leczenia. Wiedza ta przyczynia się również do ograniczania skutków choroby, łagodzenia objawów lub ich opóźniania. Ma to miejsce właśnie w przypadku SM.

Czytaj Dalej »

STYL PRACY W AMBULATORIUM CHIRURGICZNYM DLA DZIECI

Jednym z podstawowych zagadnień w ambulatorium chirurgicznym jest walka z bólem. W praktyce chirurgii dziecięcej ma to znaczenie większe niż u dorosłych, zarówno ze względu na szczególną wrażliwość dzieci na ból, jak i skutki zadania bólu dla rozwoju psychiki dziecięcej.

Czytaj Dalej »

Poprawne zespolenie ścięgna

Slajd 4 – tak wygląda ścięgno zeszyte w sposób typowy, wyrostkowy jednym szwem. Chirurgia nigdy nie doprowadzi do amplitudy ruchowej zginacza. I tutaj wszyscy ci co udowodniali, że końce przeciętych zginaczy ulegają regeneracji kosztem tkanek wynikających z otoczenia, na bazie którego to rozumowanie zostało stworzone, cała nauka – mają rację. Jeżeli kikuty nie są zbliżone – to tu musi dojść do penetracji fibroplastów, do wytworzenia się blizny, bo połączenie się tych kikutów ścięgien z sobą drogą regeneratorów, ale i to prowadzi do zablokowania ruchomości. Na obraz ten składa się samo niedokrwienie kikutów ścięgna, z drugiej strony rozstęp i penetracja tkanek z otoczenia, trzecim elementem – zniszczenie, uszkodzenie końców ścięgna przez uraz operacyjny i samego śródścięgna, dalej obecność materiału zespalającego, gdzie tutaj widoczne są ślady. Tego rodzaju obraz można pokazać tylko na przekroju, bo wtenczas widać tą tkankę penetrującą i w końcu zalecany sposób przez chirurgów polegający na odbarczeniu tkankowym miejsca zespolenia ścięgna w postaci wycięcia kanału palcowego, wycięcia pochewki włóknistej. Ta część postępowania była rozmaita.

Czytaj Dalej »

SPECYFIKA URAZÓW CZASZKOWO-MÓZGOWYCH I KRĘGOSŁUPA U DZIECI

Poważnym problemem leczniczym i społecznym jest znaczny wzrost częstości urazów czaszkowo-mózgowych oraz kręgosłupa w wieku dziecięcym notowany w ostatnich latach. Grupa dzieci, u których istnieje konieczność leczenia szpitalnego oraz możliwość leczenia operacyjnego przedstawia zawsze duże trudności diagnostyczne z powodu często zmiennego i nietypowego przebiegu klinicznego. W urazach czaszkowo-mózgowych objawy wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego mają w większości wypadków nietypowy przebieg i mogą ujawniać się w różnym okresie po urazie, często manifestując się udarowo. W znacznej większości przypadków (około 90°/o) urazy czaszkowo-mózgowe mają lekki przebieg.

Czytaj Dalej »

Fazy „choroby szpitalnej” dziecka – ciąg dalszy

Szczególnej troski wymaga przygotowanie chorego do zabiegów skomplikowanych, niebezpiecznych lub okaleczających (zabiegi na sercu, odjęcie kończyny). Chirurg powinien w obecności rodziców i przy ich aktywnej współpracy wytłumaczyć choremu co zamierza uczynić i jaką to ma przynieść ulgę i pomoc. Członkowie zespołu leczącego (pielęgniarki, anestezjolog, pediatra) powinni również wesprzeć i wzmocnić zaufanie chorego do chirurga i jego planu. Powyższe rozmowy muszą być przeprowadzone w sposób zrozumiały, rzeczowy i prosty.

Czytaj Dalej »

Błędy diagnostyczne przy urazach dzieci – ciąg dalszy

Uraz chrząstki nasadowej może doprowadzić do jej całkowitego lub częściowego zniszczenia. W pewnych wypadkach następuje zahamowanie wzrostu kości na długość, w drugim wzrost wadliwy i w efekcie koślawość lub szpotawość kończyny. W złuszczeniu ze zmiażdżeniem chrząstki nierozpoznanym, leczonym bez gipsu wygojenie nastąpi, ale jest większa możliwość wystąpienia zaburzeń wzrostu. W każdym przypadku złusz- czeń nasady należy powiadomić rodziców lub opiekunów dziecka o możliwości powstania zaburzeń w czynności wzrostowej chrząstki z następowym wadliwym wzrostem kończyny zupełnie niezależnie od nastawienia. Inne często spotykane błędy diagnostyczne to:

Czytaj Dalej »

Los rączki

Los rączki rozstrzyga się przy pierwszym opracowaniu jej ran. Nie będzie przesady w twierdzeniu, że urazy ręki dorosłego stanowią jedno z czołowych zagadnień we współczesnej traumatologii. To samo się odnosi do rączki dziecięcej, która jest potencjalnie ręką dorosłego, ważnego elementu w ekonomice kraju. Kończąc pragnę powtórzyć, że:

Czytaj Dalej »

Nieostrość niektórych podstawowych pojęć onkologicznych

Onkologia – jako dziedzina wiedzy i odrębna specjalność medyczna – jest dość młodą nauką, która wyodrębniła się spośród innych dziedzin medycyny na początku XX w. W zależności od kraju i kręgu cywilizacyjnego tytuł „ojca onkologii” przyznawany jest rozmaitym osobom. Amerykanie np. uważają, że należy się on wybitnemu patologowi Jamesowi Ewingowi (1866-1943), Brytyjczycy przyznają go chirurgowi Matthew Baillie’emu (1761-1823), a jeszcze inni proponują inne kandydatury. Wydaje się jednak, że słuszny jest pogląd, iż wyodrębnienie onkologii jako osobnej dziedziny wiedzy wynika z odkrycia leczniczego wpływu promieniowania jonizującego u chorych na nowotwory złośliwe i wprowadzenia radioterapii jako odrębnej metody leczenia, obecnie stosowanej praktycznie tylko w tej specjalności. Niemałą rolę w ukształtowaniu się onkologii jako odrębnej nauki odegrała Maria Skłodowska-Curie (1867-1934), która w latach trzydziestych XX w. podkreślała interdyscyplinarność tej dziedziny, co wówczas było zupełnym novum \

Czytaj Dalej »

Jak długo człowiek chory będzie jeszcze żył

W tym momencie spokojne przedstawienie programu leczenia, wyraziste zarysowanie jego ram czasowych i trudności, jakie ze sobą niesie uspokaja pacjenta. Z przestrzeni mitu powraca w przestrzeń oswajalnej codzienności.

Czytaj Dalej »

Zasady pierwszej pomocy chirurgicznej w urazie ręki dziecka cz. III

Okres pooperacyjny. Opatrunek po zabiegu winien być zawsze wykonany przez operatora. Wymaga on orientacji w stosunkach anatomicznych, zapewnienia czynności naczyń, dostatecznego ukrwienia, dobrego odpływu wydzieliny z rany, z równoczesnym zachowaniem dobrego unieruchomienia dokładności pokrycia rany i komfortu przy zmianie opatrunku (po 2-3 dniach) bez traumatyzacji i naruszenia stabilności złamań. Ważne jest ułożenie ręki – zaburzenia odpływu żylnego decydują o losie przeszczepu skóry.

Czytaj Dalej »

Nozologia onkoligczna i ordzaje błędów definiowania

Wydaje się, że wiele powszechnie funkcjonujących w naukowej terminologii onkologicznej nazw chorób objaśnionych jest za pomocą definicji cząstkowych, co z punku widzenia metodologii naukowej jest zjawiskiem dopuszczalnym, choć nie optymalnym. Ważniejsze jest jednak to, że definicje znacznej liczby nazw chorób noszą znamiona błędów logicznych. Teza ta w dalszej części tej pracy będzie szczegółowiej omówiona. W odniesieniu do nozologii onkologicznej najłatwiej dostrzegalne są następujące rodzaje błędów definiowania:

Czytaj Dalej »

Partnerski stosunek między lekarzem i pacjentem – kontynuacja

Rzeczywistość pokazuje jednak, że bardzo często praktyka jest daleka od idei, ta bowiem stawia wiele warunków: zakłada złożony proces przekształcenia nawyków i zachowań człowieka dla podtrzymania jego zdrowia, ograniczenia skutków choroby. Zespół zachowań jest czymś, co precyzyjnie charakteryzuje osoby i grupy ludzkie, stanowi o ich integralności, pozwala bezbłędnie rozpoznawać osoby z zewnątrz. Wzorzec zachowań jest przekazywany z pokolenia na pokolenie, zgodnie z tradycją. Jest tym trwalszy, im silniejsze autorytety go wspierają. Formuje go rodzina, szkoła, środowisko, przywódcy grup. Trzeba jednak zauważyć, że współcześnie – w czasach masowych wędrówek ludności, przyspieszonego do granic wyobrażalności obiegu informacji – słabnie więź grupowa, rodzinna, maleje przywiązanie do tradycji. Stwarza to nowe szanse w modelowaniu zachowań ludzkich, a w medycynie ułatwia wytwarzanie zachowań celowych z punktu widzenia terapii.

Czytaj Dalej »