Archive for Listopad, 2015

Przykłady ćwiczeń rozciągających

– rozciąganie mięsni zginaczy stawu biodrowego: pozycja wyjściowa – siadamy na piętach, dłonie podparte z tyłu: ćwiczenie – unoszenie miednicy, nogi złączone razem, brzuch wciągnięty, plecy wyprostowane: wytrzymujemy w tej pozycji licząc do ośmiu.

Czytaj Dalej »

Błędy diagnostyczne przy urazach dzieci

Rozpoznanie nie powinno być stawiane tylko na podstawie badania radiologicznego. Musi ono nastąpić po dokładnej klinicznej ocenie stanu pacjenta. Badanie radiologiczne jest tylko badaniem pomocniczym. W niektórych przypadkach, jak złamanie obojczyka w środkowej części, czy na granicy 1/3 bocznej i środkowej, w złamaniach żeber, proponujemy opieranie się tylko na ocenie klinicznej, a w niektórych złamaniach, jak na przykład „zielonej gałązki”, wykonywanie rtg po repozycji i unieruchomieniu. W uszkodzeniach układu szkieletowego zdjęcia radiologiczne powinny być wykonywane w dwu płaszczyznach (ściśle A-P i boczne), co nie zawsze jest przestrzegane w ambulatoriach. Radiogram kości powinien uwidocznić przynajmniej jeden najbliżej położony staw. W niektórych przypadkach pożądane jest wykonanie zdjęcia kości z objęciem dwóch najbliżej leżących stawów. Zdjęcia powinny być oglądane wnikliwie, niekiedy dopiero dodatkowe zdjęcia symetryczne dwu odpowiednich stawów czy kości i znajomość mechanizmu urazu ułatwiają interpretację zdjęcia.

Czytaj Dalej »

Objawy przy stwardnienu rozsianym – dalszy opis

Utrata popędu płciowego i impotencja spowodowana zaburzeniami erekcji są powszechnym problemem u mężczyzn. Prawie zawsze są one związane z uszkodzeniem układu nerwowego spowodowanym przez SM, ale problemy te mogą mieć również podłoże psychologiczne. Zaburzenia funkcji seksualnych u kobiet są także częste. Głównym problemem jest brak odpowiedniego nawilżenia pochwy i trudności w odczuwaniu orgazmu.

Czytaj Dalej »

LECZENIE WRODZONEJ DYSPLAZJI STAWÓW BIODROWYCH U DZIECI

W ostatnich latach w medycynie kładzie się większy nacisk na profilaktykę. Ma to szczególne znaczenie w ortopedii, a przede wszystkim w leczeniu wrodzonego niedorozwoju bioder. Ideałem skutecznego leczenia tej wady jest wczesne rozpoznanie, które zależy od lekarzy, jak również od uświadomienia społeczeństwa o skutkach opóźnień i zaniedbań w leczeniu.

Czytaj Dalej »

Złamania otwarte i wolne przeszczepy skórne

Płatowe rany dłoni czy palców są trudne w leczeniu, gdyż piaty nie stanowią dobrego materiału do wgajania. Z uwagi na ich stłuczenie ulegają często martwicy. Gojenie przez bliznowacenie powoduje znaczne przykurcze palców lub dłoni. Głębokie rany dłoni stwarzają duże trudności w leczeniu, gdyż niejednokrotnie związane są ze zranieniem nerwów, naczyń krwionośnych, ścięgien, torebek stawowych, mięśni, roz- cięgien.

Czytaj Dalej »

PERSONEL SPECJALISTYCZNY I ŚREDNI AMBULATORIUM CZ. II

Bez odpowiednio wyszkolonej, lubiącej dzieci pielęgniarki, praca lekarza w ambulatorium chirurgicznym jest bardzo utrudniona lub wręcz niemożliwa. Pielęgniarka chirurgiczna, zwłaszcza w poradni dziecięcej, pracuje znacznie ciężej od swoich koleżanek. Duża liczba pacjentów, częste sytuacje stresowe, nierzadkie konflikty z rodzicami – wszystko to powoduje przemęczenie i po kilku latach pielęgniarki, zwłaszcza zamężne,- zmuszone są zmienić miejsce pracy na lżejsze. Są to pielęgniarki wyszkolone, śmiało można powiedzieć niezastąpione. Docenienie ich wyszkolenia, poprawa warunków pracy przez dodanie godzin płatnych na przygotowanie do zabiegów sali, ustalenie dodatku zabiegowego, zwiększenie urlopu – wreszcie zadbanie o mieszkania dla nich – byłoby ważnym czynnikiem rozwoju dziecięcego lecznictwa zabiegowego. Podobnie należałoby zadbać o ambulatoryjny personel salowy. Zachęcające warunki pracy, szkolenie zawodowe i społeczne kandydatek, zwrócenie szczególnej uwagi na poziom moralny tej kadry – są ważnym elementem lecznictwa.

Czytaj Dalej »

Rak w nazewnictwie naukowym

W nazewnictwie naukowym istnieje z pozoru ścisłe rozgraniczenie dwóch pojęć, które w potocznej polszczyźnie wspólnie są określane nazwą rak, a bardziej poprawnie wyrażeniem nowotwór złośliwy. Tym dwóm pojęciom, odnoszącym się do dwóch dużych grup nowotworów złośliwych, odpowiadają w terminologii naukowej nazwy rak (termin naukowy) i mięsak.

Czytaj Dalej »

Pierwsze przesłanki zachorowania na stwardnienie rozsiane

Objawy SM są zmienne i mogą wynikać z uszkodzenia prawie każdej części układu nerwowego. Jedną z charakterystycznych cech SM jest ustępowanie objawów. Dwojenie może trwać tylko kilka sekund. Mrowienie może być odczuwane od paru sekund do kilku godzin: osłabienie ostrości wzroku może być równie krótkotrwałe. Przemijające zaburzenia widzenia barw mogą poprzedzać wystąpienie objawów pozagałkowego zapalenia nerwu wzrokowego. Ze względu na przemijający i dziwaczny charakter tych objawów sąone często przed postawieniem diagnozy SM uważane za przejaw histerii.

Czytaj Dalej »

BUDOWA CHRZĄSTKI NASADOWEJ CZ. II

Zarówno wzrost jak i wapnienie chrząstki nasadowej zależy od prawidłowego ukrwienia stykających się z kością warstw chrząstki niezależnie od właściwości chrząstki jednokierunkowego wzrostu uwarunkowanego genetycznie (Ostrowski).

Czytaj Dalej »

Główne aspekty komunikacji lekarz – pacjent

Komunikacja lekarz-pacjent (porozumienie lekarza z pacjentem) jest to świadoma (celowa, zamierzona) wymiana znaków językowych i innych znaków zachodząca między lekarzem a pacjentem, która jest związana z opieką nad zdrowiem ludzi (leczenie chorób, zapobieganie chorobom, utrwalanie stanu zdrowia i in.). Spełnia ona kilka funkcji, tj. funkcję informacyjną, pragmatyczną, emocjonalną i etyczną.

Czytaj Dalej »

Podstawowe funkcje języka a dialog lekarz – pacjent

Celem mojej wypowiedzi jest pokazanie, jak tradycyjnie wyróżniane przez językoznawców funkcje mowy realizują się w dialogu lekarz -pacjent, a także jakie są istotne cechy dialogu w ogóle, a dialogu lekarz – pacjent w szczególności.

Czytaj Dalej »

PERSONEL SPECJALISTYCZNY I ŚREDNI AMBULATORIUM

Praca w ambulatorium chirurgicznym dziecięcym jest bardzo odpowiedzialną i zazwyczaj musi być wykonywana całkowicie samodzielnie. Dlatego słusznym jest wymaganie od lekarza specjalizacji II stopnia. Niestety z konieczności często pełnią ją koledzy z I stopniem specjalizacji, a nawet chirurdzy ogólni. Sądzę, że w takich przypadkach obowiązuje przynajmniej przeszkolenie kilkomiesięczne. Należałoby postulować dodanie każdemu oddziałowi chirurgii dziecięcej przynajmniej jednego etatu „ambulatoryjnego”, a ściślej rotacyjnego. Wszyscy lekarze mogliby wówczas przechodzić na okres kilku miesięcy do pracy w ambulatorium, nie zrywając kontaktu z oddziałem. Po kilku latach można by zorientować się, którzy z nich wykazują szczególne zainteresowania społeczne i wyrabiają się na doświadczonych lekarzy praktyków. Ten typ lekarza może znaleźć pełne zadowolenie zawodowe w otwartym lecznictwie. Wczesne rozpoznawanie, zapobieganie, wreszcie możliwość poszerzania zakresu działalności ambulatorium – byłoby dużym bodźcem specjalizowania się w tym zakresie nie tylko traktowania pracy w poradni jako „zła koniecznego” dla lekarzy starszych, odsuwanych od kliniki z powodu wieku lub zmęczenia wytężoną operaty- wą. Obecnie poradnie dobrze funkcjonujące trzymają się właśnie na takich doświadczonych klinicystach, pracujących w niepełnym wymiarze godzin. Ich doświadczenie powinno być jak najlepiej wykorzystane dla wychowania młodej kadry, która będzie rozumiała problemy ambulatoryjne i lubiła tę pracę. Poza wszystkim lekarz w ambulatorium to nasza wizytówka – bezpośredni, codzienny kontakt z chorym dzieckiem, przegląd całego materiału klinicznego, który zgłasza się do leczenia chirurgicznego.

Czytaj Dalej »