Archive for Grudzień, 2015

Ogół wypowiedzi o chorobie nowotworowej

Slogany zawierające czystą perswazję, mające formę zdania, słowa lub syntagmy. „Mówione” i „pisane” poradnictwo w mediach nastawione na komunikację, perswazję, informację. Ten typ przekazu zawiera zdania proste i złożone, „przetykane syntagmą”.

Czytaj Dalej »

Specyfika dialogu między lekarzem a pacjentem

Dialog w sensie ścisłym pojawia się w rozmowie lekarza z pacjentem wówczas, gdy lekarz chce uzyskać od pacjenta określone informacje. Polega on na zadawaniu pytań w celu uzyskania odpowiedzi. Jednakże ten dialog o charakterze na pozór „przesłuchaniowym” stanowi również część dialogu terapeutycznego. Lekarz powinien liczyć się z podmiotowością pacjenta, mieć na uwadze jego wrażliwość. Jeszcze wyraźniej wypowiedzi przekazujące pacjentowi informacje o jego stanie zdrowia powinny cechować się dialogowością w sensie opisanym wyżej, tzn. powinny uwzględniać stan psychiczny pacjenta, jego lęki i niepokoje. Dotyczy to też wypowiedzi o funkcji zalecająco-doradczej.

Czytaj Dalej »

LECZENIE RAN I ZAPOBIEGANIE ZAKAŻENIU W WARUNKACH AMBULATORYJNYCH

Leczenie ran polega na odtworzeniu ciągłości uszkodzonych tkanek, a właściwe postępowanie chirurga w odpowiednich warunkach ambulatoryjnych zapobiega zakażeniu miejscowemu i ogólnemu.

Czytaj Dalej »

STYL PRACY W AMBULATORIUM CHIRURGICZNYM DLA DZIECI CZ. II

Drugim problemem ambulatorium chirurgicznego jest zastosowanie zasady załatwiania pacjentów szybko, niedopuszczenie do zaniedbań w prawidłowym wykonaniu pierwszego opatrunku, który jakże często decyduje o powodzeniu leczenia. Zabiegi i opatrunki planowe, powinny być wcześniej wyznaczane i rozłożone w czasie w sposób wyłączający wielogodzinne oczekiwania z dzieckiem na zabieg. Prócz wszystkich ujemnych skutów takiego oczekiwania dochodzi jeszcze możliwość rozszerzania się tą drogą dziecięcych chorób zakaźnych.

Czytaj Dalej »

Diagnoza stwardnienia rozsianego nie jest wyrokiem

To prawda. Współczesna medycyna potrafi wcześnie wykrywać pierwsze objawy choroby. Znajdowane są coraz skuteczniejsze sposoby leczenia, by pomóc, opóźnić, a nawet zatrzymać rozwój choroby. Jedynie nie można spowodować całkowitego cofnięcia objawów, powrócić do stanu przed chorobą.

Czytaj Dalej »

Stwardnienie rozsiane a leczenie uzdrowiskowe i fizjoterapia

Z rozdziału poświęconego rehabilitacji w SM wynika jednoznacznie, że w tej chorobie bardzo duże korzyści może przynieść usprawnianie ruchowe, zabiegi fizykoterapii itp. Tego rodzaju możliwości dają ośrodki rehabilitacyjne i zakłady przyrodolecznicze. Chory z SM może korzystać z różnego rodzaju leczenia uzdrowiskowego i rehabilitacyjnego, a są to:

Czytaj Dalej »

Uogólnione zaburzenia lękowe – stwardnienie rozsiane

Cechą charakterystyczną jest nieuzasadnione zamartwianie się, lęk nie związany z czynnikami środowiskowymi, konkretnymi sytuacjami i ten stan trwa przez długi okres. Każdy doświadcza lęku, niepokoju, ale większość kojarzy ten fakt z konkretnymi zdarzeniami i potrafi to sobie wytłumaczyć, zmienić, by nie odczuwać tego nieprzyjemnego stanu, by czuć się lepiej. Natomiast w zaburzeniach lękowych uogólnionych mamy do czynienia z ciągłym zamartwianiem się, obawianiem się, że stanie się coś strasznego, okropnego, co spowoduje katastrofę, wielką zmianę, utratę kontroli, panowania nad sobą, bez wyraźnej przyczyny, bez powodu. Doświadczane napięcie psychiczne związane z tym zaburzeniem może „umiejscawiać się” w ciele i wtedy pojawiają się niepokojące objawy: bóle w klatce piersiowej, bóle głowy, brzucha, drętwienie kończyn. Chory na stwardnienie rozsiane może kojarzyć te objawy z rzutem choroby i pojawia się… DEPRESJA, która zawiera w swej istocie również lęk.

Czytaj Dalej »

Definicje nowotworów

Analiza dawniejszych i obecnych definicji podstawowych nazw funkcjonujących w polskim i międzynarodowym języku naukowym w onkologii pozwala podtrzymać tezę przedstawioną wcześniej, że podstawowe terminy są nieostre i mają definicje źle skonstruowane pod względem logiczno-formalnym (mimo prób korygowania ich zakresu znaczeniowego, tak jak w cytowanym ustępie autorstwa W. Domagały: „w odniesieniu do niektórych nowotworów stosuje się historycznie opisowe nazwy…”32). Jeśli definicje raków, mięsaków i mięsakoraków byłyby poprawnie zdefiniowane, to zbiór wszystkich rodzajów nowotworów złośliwych (wraz z ich nazwami) można byłoby podzielić na trzy rozdzielne podzbiory jednoznacznie wyznaczonych desygnatów oraz podzbiór enumeratywnie wymienionych wyjątków (pomińmy przy tym kwestię granicy zbioru zdefiniowanego jako ‘nowotwory złośliwe’ oraz granic licznych innych typów nowotworów, roboczo zaliczanych do „wyjątków”). Niestety, takiego jednoznacznego podziału nie da się przeprowadzić. W definicji raka definiens odnosi się do właściwości histologicznej (tkanka nabłonkowa), zaś w definicji mięsaka definiens korzysta z pojęć embriologicznych (mezenchyma). Problem polega na tym, że z „zarodkowej (…) mezenchymy [powstają nie tylko] wszystkie odmiany tkanki łącznej występujące w organizmie dorosłym, ale także niektóre odmiany tkanki nabłonkowej, np. międzybłonek (…), śródblonek naczyń krwionośnych (…)”33, a także nabłonek synowialny błony maziowej stawów. Tak więc istnieją takie desygnaty „mięsaków” (nazwijmy je „mięsakami nabłonkowymi” – choć w uszach patologa brzmi to jak herezja), które spełniają warunki wynikające z definicji „embriogenetycz- nej” tego słowa. I odwrotnie, są takie desygnaty „raków”, które spełniają jednocześnie kryterium „histogenetyczne” definicji tego słowa (pochodzą z tkanki nabłonkowej) oraz kryterium „embriogenetyczne” mięsaka (nabłonek będący źródłem takich raków powstaje z mezenchymy). Są to np. mięsak synowialny (łac. sarcoma synoviale), mięsak krwionośny (łac. hemangiosarcoma), mięsak limfatyczny (łac. lymphangiosarcoma), międzybłoniaki (łac. mesotheliomata) i inne. Co ważne, nie są to „mięsakoraki”, gdyż ta kategoria guzów oznacza osobny typ rozrostu – taki, w którym przekształceniu złośliwemu ulega zarówno element nabłonkowy (mezenchymalny lub nie), jak i tkanka łączna podścieliska tego guza (mająca pochodzenie mezenchymalne).

Czytaj Dalej »

ORGANIZACJA AMBULATORIUM

Nasze 35-letnie doświadczenie organizowania chirurgii dziecięcej w kraju wykazuje, że pełnowartościowe poradnie chirurgiczne powstają przy szpitalach posiadających oddziały pediatryczne i chirurgiczne dziecięce. Tylko w takiej korelacji poradnia może korzystać z zaplecza wyszkolonego anestezjologa, pracowni rentgenowskiej i analitycznej, konsultacji. Tylko wówczas możliwe jest rotowanie lekarzy klinicznych i ambulatoryjnych co pozwala im podnosić kwalifikacje i orientuje w całości lecznictwa. Jest to szczególnie ważny moment dla szkolenia młodych kolegów. Tylko w takiej poradni można wprowadzić bezpiecznie wykonywanie ambulatoryjnie mniejszych czystych zabiegów, co ma w chirurgii dziecięcej duże znaczenie i jest w wielu krajach przodujących kierunkiem rozwojowym w naszej specjalności. „Day stay, out patient surgery” – wypis dziecka do domu w dniu wykonania zabiegu nie tylko uwalnia oddział od przypadków niewymagających długiej hospitalizacji – pozwala dziecku nie przeżywać wstrząsu rozstania z matką, a matce roztoczyć najlepszą opiekę. Wiadomo jak często właśnie dzieci z małymi zabiegami są źródłem zakażeń wewnątrz szpitalnych. Przy trudnościach z personelem średnim uwolnienie pielęgniarek od tych przypadków ma również wielkie znaczenie w intensyfikacji opieki nad przypadkami ciężkimi.

Czytaj Dalej »

LECZNICTWO OTWARTE

– 1. Lecznictwo otwarte jest bardzo ważnym działem chirurgii dziecięcej, zarówno w przypadkach wymagających pomocy doraźnej, jak i zabiegów i leczenia przewlekłego.

Czytaj Dalej »

Przypadki leczenia urazów u dzieci – ciąg dalszy

U 5 dzieci, u których wynik leczenia uznano za zadowalający, stwierdzono w 3 przypadkach ograniczenie ruchów, w jednym – bliznę przykurczającą w okolicy stawu międzypaliczkowego, u jednego dziecka osłabienie siły zginania palca. W tej grupie 4 dzieci operowano z powodu uszkodzenia ścięgien zginaczy, a jedno – ścięgien prostowników. W większości przypadków, bo u 4 dzieci zabiegu dokonano tylko na jednym ścięgnie. Nie było wśród tych dzieci przypadków urazów ścięgien z towarzyszącym im obrażeniami kośćca ręki. Trzeba podkreślić, że tylko jedno dziecko w tej grupie było prawidłowo rehabilitowane. Powszechnie znany jest fakt, że u dzieci, które były poddane rehabilitacji wyniki leczenia są lepsze, lecz wykonanie ćwiczeń jest uzależnione od jakże często trudnego kontaktu z dzieckiem, i wymaga zrozumienia i współpracy ze strony rodziców.

Czytaj Dalej »

Leczenie objawowe – stwardnienie rozsiane

Niezależnie od występowania rzutów SM w różnych okresach choroby mogą przeważać pewne objawy, które na co dzień utrudniają pacjentom życie. Do częstszych tego rodzaju objawów należą: spastyczność, czyli sztywność mięśni, różne dolegliwości bólowe, zaburzenia w oddawaniu moczu i stolca, szybkie męczenie się oraz stany depresyjne i lękowe.

Czytaj Dalej »