Archive for Wrzesień, 2017

Ogólna struktura komunikacji lekarza z pacjentem: dialog i rozmowa

Nazwę dialogu można przyjąć dla wymiany komunikatów między lekarzem a pacjentem w formie sekwencji pytań i komunikatów infor- macyjno-emocjonalnych, będących odpowiedziami pytania. Np. ciąg pytań zadawanych przez lekarza, których treść jest uzależniona od odpowiedzi pacjenta, stanowi typową formę badania podmiotowego. Wymiana wypowiedzi mniej uporządkowana i skierowana na różne cele jest taką czy inną formą rozmowy. Dialog i rozmowa występują w wielu różnorodnych sytuacjach, przy czym można wyróżnić następujące podstawowe rodzaje takiego złożonego porozumienia między lekarzem a pacjentem: 1) Lekarz informuje pacjenta o jego stanie (podaje rozpoznanie) i proponuje najskuteczniejsze jego zdaniem leczenie: pyta pacjenta, co ten jeszcze chciałby wiedzieć: pacjent zadaje pytania, lekarz udziela odpowiedzi. 2) Po poinformowaniu pacjenta o jego stanie lekarz podaje kilka możliwych sposobów leczenia o podobnej skuteczności, pacjent zadaje pytania dotyczące głównie szczegółowych skutków różnych rodzajów postępowania i ich skutków ubocznych, lekarz odpowiada, ułatwiając pacjentowi wybór. 3) Bardziej rozwinięty dialog ma miejsce w sytuacjach, gdy na sposób leczenia mają istotny wpływ różne czynniki. W rozbudowanym dialogu lekarz poznaje warunki i możliwości pacjenta, pacjent dowiaduje się, jakie elementy leczenia mają dla niego szczególne znaczenie: w wyniku tego rodzaju dyskusji lekarz z pacjentem ustalają współpracę w postępowaniu leczniczym.

Czytaj Dalej »

Rekonstrukcja nerwów obwodowcyh

Jeżeli chodzi o urazy nerwów bezwzględnie góruje szew pierwotny koniec do końca. Natomiast w przypadkach rekonstrukcji nerwów obwodowych bezwzględną wyższość ma szew nerwów koniec do końca, nad interpozycją w postaci przeszczepów kablowych. W tej chwili wszyscy stoją na stanowisku, że szew bezpośredni daje lepsze wyniki od szwu kablowego. Teoretyczne założenia szwów nerwów obwodowych nie wymagają komentarzy. Do niedawna propagowana przez Milezjego technika szycia pęczków nerwów i usuwania epineurium – nanerwia, w tej chwili zostaje zarzucona. To spostrzeżenie było oparte na tym, że epineurium doprowadza do ucisku pęczków nerwowych i do wytworzenia się ner- wiaka i blizny. Znacznie bardziej nerw w czasie usuwanie epineurium zostaje uszkodzony niż w przypadkach, gdzie my tych pęczków nie pro- forujemy i nie rozdzielamy. Tak samo szew poszczególnych kabli w tej chwili daje wyraźnie gorsze wyniki nad zespoleniem epineurialnym. Okazało się, tak jak w wielu przypadkach, że prostsza metoda daje o wiele lepsze wyniki niż ta najbardziej wysublimowana, która wynikła stąd, że było to dążenie za wszelką cenę do poprawy wyników, które po szwie nerwów obwodowych nie są i w dalszym ciągu nie będą najlepsze. Tu jest pokazane uszkodzenie nerwu pośrodkowego, gdzie po przygotowaniu końców tego nerwu do zespolenia ubytek nie przekracza 1,5 cm. Ubytek oczywiście w proporcji do 2 cm na ręku dziecka bez żadnej trudności daje się pokonać zgięciem w stawie łokciowym. Natomiast szycie nerwu przy zgiętej ręce w stawie łokciowym jest wprost niemożliwe. Dlatego musimy szyć przy zgiętym nadgarstku i przy zwolnieniu nerwu za pomocą 2 cugli, które pozwolą na zeszycie nerwu, pod mikroskopem bez większych trudności. Pod koniec zabiegu po zgięciu ręki w łokciu cugle te przecinamy, regularnie stwierdzamy, że to co szyliśmy przez 2 godziny pod napięciem, przy zgięciu łokcia nie wywołuje najmniejszego napięcia. To jest przykład wyraźnej budowy kablowej nerwu pośrodkowego. Gdybyśmy mieli aparat do stymulacji nerwowej — być może byśmy tutaj mogli w tej okolicy, ona topograficznie jest znana – odnaleźć gałęź wsteczną nerwu pośrodkowego i szwem perineuralnym osobno ją zespolić.

Czytaj Dalej »

Rehabilitacja w zwalczaniu objawów stwardnienia rozsianego cz. II

Rehabilitacja w zwalczaniu zaburzeń równowagi i ataksji. Ataksja to niezborność, upośledzenie zdolności dokładnego i sprawnego wykonywania oraz koordynacji ruchów. Charakteryzuje się zachwianiem postawy, chwiejnym krokiem, niezręcznością. Rehabilitując pracujemy nad poprawą koordynacji. Wykonujemy najpierw rozległe ruchy w dużych stawach, np. ramię, biodro. W czasie ćwiczeń staramy się powiększyć powierzchnię podparcia. Uzyskujemy to poprzez:

Czytaj Dalej »

Rak w prasie

Nie mogę pominąć relacji językowej chory – prasa. Odkąd po ukazaniu się mojej książki o chorowaniu na raka („Jak uszczypnie, będzie znak”’) zdecydowałam się udzielać wywiadów, zaczęłam też zwracać baczniejszą uwagę na to, co prasa pisze o raku. I skoro mówimy tu tyle o „mitologii” raka we współczesnym języku, nie sposób nie omówić języka, jakim posługują się media, pisząc i mówiąc o nowotworach.

Czytaj Dalej »

Różne poziomy edukacji

– 1. W wieku przedszkolnym dziecko jest jeszcze zbyt niedojrzałe, aby obciążyć je odpowiedzialnością związaną z leczeniem. Natomiast w wieku szkolnym może ono już asymilować potrzebną wiedzę i nauczyć się wszystkiego, co jest potrzebne w leczeniu. Może w nim samodzielnie uczestniczyć.

Czytaj Dalej »

Rozpoznawanie stwardnienia rozsianego – dalszy opis

Ze względu na brak specyficznych testów rozpoznanie SM polega na stwierdzeniu rozsianych objawów oraz przebiegu z rzutami i remisjami. Rzadko rozpoznanie może być postawione już w czasie pierwszego rzutu choroby. Należy wykazać, że mamy do czynienia z uszkodzeniem różnych części układu nerwowego na podstawie rozmowy z pacjentem, badania neurologicznego i testów laboratoryjnych. Badania laboratoryjne umożliwiają wykazanie obecności mnogich ognisk. Do postawienia pewnej diagnozy stwardnienia rozsianego potrzebne są dowody na przebycie 2 rzutów choroby i w badaniu neurologicznym objawy wskazujące na uszkodzenie z różnych części ośrodkowego układu nerwowego. Jeżeli rozpoznanie SM nie jest pewne, lekarz powinien raczej ponownie zbadać chorego po pewnym czasie, niż postawić pochopną diagnozę.

Czytaj Dalej »

Rozpoznawanie stwardnienia rozsianego

Nie ma testów typowych tylko dla SM, ale największe znaczenie w postawieniu właściwego rozpoznania mają: rezonans magnetyczny (MR), badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR) oraz badanie potencjałów wywołanych (PW). Badaniem o największej wartości jest rezonans magnetyczny, który u 90% chorych wykazuje liczne ogniska w istocie białej i jest badaniem z wyboru w diagnostyce SM (ryc. 3). Po podaniu kontrastu (gado- liny) wzmocnieniu ulegają zmiany świeże, czyli z aktywnym procesem zapalnym.

Czytaj Dalej »

Stwardnienie rozsiane a życie osobiste

Czasami o rozpoznaniu SM pacjent dowiaduje się od lekarza w obecności bliskich (rodziców, dzieci, współmałżonka czy partnera życiowego), niekiedy jednak bliscy nam ludzie nie są świadomi naszej choroby i pojawia się pytanie: POWIEDZIEĆ CZY NIE?

Czytaj Dalej »

Traktowanie diagnozy jako jednorazowe zdarzenie

Zaczyna się tworzyć społeczna pustka, która potęguje lęk i rozpacz. Wśród innych chorych pacjent zaczyna często spotykać się z dużo wyzszym poziomem zrozumienia i ze stosownym do sytuacji wsparciem. A jednak to nie kompensuje emocjonalnych strat. Jak zachować w tym czasie poczucie normalności, ułatwić pacjentowi prowadzenie aktywnego i produktywnego życia?

Czytaj Dalej »

Udział podstawowych funkcji języka w dialogu terapeutycznym

Przyjrzyjmy się na koniec wyróżnionym na grafie (s. 22) funkcjom wypowiedzi pod kątem ich roli w dialogu terapeutycznym. Myślę, że szczególny udział ma w nim funkcja fatyczna [10], a więc nawiązanie i podtrzymywanie kontaktu z odbiorcą. Od tego w dużym stopniu zależy, czy pacjent będzie darzył lekarza zaufaniem. Niebagatelna jest także rola czynników paralingwistycznych: mimiki, gestów, sposobów mówienia, które powinny być wyrazem uznania podmiotowości pacjenta, postawy szacunku. W związku z tym do rozważenia jest częste mówienie per ty (szczególnie przez niższy personel medyczny) do pacjentów, zwłaszcza w podeszłym wieku, niesprawnych. Mówienie per ty może być wyrazem bliskości i serdeczności, ale jednocześnie łatwo może przerodzić się w protekcjonalne spoufalenie i być odczuwane przez chorych jako brak należnego szacunku.

Czytaj Dalej »

URAZY KRĘGOSŁUPA

U dzieci z urazami kręgosłupa w każdym przypadku, w którym mechanizm urazu nasuwa podejrzenie uszkodzenia kręgosłupa, należy chorego przetransportować do szpitala w celu przebadania. Wstępne rozpoznanie musi być ustalone stosunkowo szybko w celu zapobiegania możliwości zwiększenia uszkodzenia rdzenia przez niewłaściwe poruszanie lub transportowanie dziecka. Uraz kręgosłupa i rdzenia może być sugerowany przez ból, zmianę postawy, sztywność kręgosłupa lub wystąpienie objawów neurologicznych. W tym stanie dziecko nie może chodzić, stać lub siedzieć. Przenoszenie dziecka na sztywnym podłożu musi zapobiegać zginaniu, wyprostowi lub skręcania kręgosłupa. Wskazane jest lekkie pociąganie i ręczne unieruchomienie głowy, zwłaszcza jeśli dziecko jest niespokojne i krzyczy.

Czytaj Dalej »

USPRAWNIANIE RUCHOWE CHOREGO Z STWARDNIENIEM ROZSIANYM

Stwardnienie rozsiane jako choroba neurologiczna często powoduje czasowe lub stałe upośledzenie funkcji lub niepełnosprawność, które utrudniają lub uniemożliwiają codzienne funkcjonowanie. Postępowanie rehabilitacyjne ma za zadanie pomóc pacjentowi w taki sposób, by jak najdłużej mógł zachować swoje maksymalne możliwości. Zarówno rodzaj rehabilitacji, jak i czas jej rozpoczęcia oraz trwania nie są obojętne.

Czytaj Dalej »