Błędy diagnostyczne przy urazach dzieci – ciąg dalszy

Uraz chrząstki nasadowej może doprowadzić do jej całkowitego lub częściowego zniszczenia. W pewnych wypadkach następuje zahamowanie wzrostu kości na długość, w drugim wzrost wadliwy i w efekcie koślawość lub szpotawość kończyny. W złuszczeniu ze zmiażdżeniem chrząstki nierozpoznanym, leczonym bez gipsu wygojenie nastąpi, ale jest większa możliwość wystąpienia zaburzeń wzrostu. W każdym przypadku złusz- czeń nasady należy powiadomić rodziców lub opiekunów dziecka o możliwości powstania zaburzeń w czynności wzrostowej chrząstki z następowym wadliwym wzrostem kończyny zupełnie niezależnie od nastawienia. Inne często spotykane błędy diagnostyczne to:

– nierozpoznawanie niektórych typów urazów jak np. podwichnięcie główki kości promieniowej,

– nierozpoznawanie rozerwania więzozrostu piszczelowo-strzałkowe- go, zakwalifikowania do leczenia zachowawczego złamań kostek w wypadku utrzymującego się, nawet niewielkiego przemieszczenia,

– załatwianie ambulatoryjne oderwanych nadkłykci kości ramiennej o większym przemieszczeniu niż 1°,

– niezakładanie opatrunków gipsowych przy skręceniach stawu skokowego, z dużym krwiakiem, krwiakiem w stawie, z uszkodzeniem torebki stawowej. But gipsowy w tych przypadkach jest konieczny, zabezpiecza przed ropieniem krwiaka, przed późniejszym skręceniem nawykowym:

– przy niewątpliwie klinicznie zwichniętym stawie łokciowym wykonać należy natychmiastowe nastawienie, a dopiero później kontrolę radiologiczną i ewentualne leczenie operacyjne przy towarzyszących często oderwaniach nadkłykci kości ramiennej z przemieszczeniem:

– przy złamaniach kości łokciowej sprawdzić dokładnie położenie główki kości promieniowej, niekiedy zdarza się przeoczenie jej zwichnięcia – skutki bardzo znaczne ograniczenie ruchów w stawie łokciowym, w efekcie uraz kończący się w późniejszym okresie zabiegiem operacyjnym, z na ogół niedostatecznym wynikiem czynnościowym.

Dodaj Komentarz