Błędy diagnostyczne przy urazach dzieci

Rozpoznanie nie powinno być stawiane tylko na podstawie badania radiologicznego. Musi ono nastąpić po dokładnej klinicznej ocenie stanu pacjenta. Badanie radiologiczne jest tylko badaniem pomocniczym. W niektórych przypadkach, jak złamanie obojczyka w środkowej części, czy na granicy 1/3 bocznej i środkowej, w złamaniach żeber, proponujemy opieranie się tylko na ocenie klinicznej, a w niektórych złamaniach, jak na przykład „zielonej gałązki”, wykonywanie rtg po repozycji i unieruchomieniu. W uszkodzeniach układu szkieletowego zdjęcia radiologiczne powinny być wykonywane w dwu płaszczyznach (ściśle A-P i boczne), co nie zawsze jest przestrzegane w ambulatoriach. Radiogram kości powinien uwidocznić przynajmniej jeden najbliżej położony staw. W niektórych przypadkach pożądane jest wykonanie zdjęcia kości z objęciem dwóch najbliżej leżących stawów. Zdjęcia powinny być oglądane wnikliwie, niekiedy dopiero dodatkowe zdjęcia symetryczne dwu odpowiednich stawów czy kości i znajomość mechanizmu urazu ułatwiają interpretację zdjęcia.

U małych dzieci szczelina złamania może przebiegać wyłącznie przez chrząstkę tworzącą większą część nasady. W takich przypadkach uszkodzenie może się wyrażać jedynie niewielkim przemieszczeniem jądra kostnienia nasady – takie przemieszczenie najlepiej ustalić wykonując zdjęcie symetryczne chorej i zdrowej kończyny. Większość złamań kości wymaga okresowej kontroli radiologicznej. W złamaniach mających tendencję do przemieszczania się odłamów wykonuje się ponowne zdjęcia w kilka i kilkanaście dni po repozycji. Zaniechanie tego postępowania prowadzi często do niepotrzebnych, nieraz bardzo dużych zabiegów, korygujących wadliwe ustawienie wtórnie przemieszczonych odłamów i w tym wadliwym ustawieniu już zrośniętych. W złamaniach przedramienia w połowie długości, w złamaniach typu di Monteggia w złamaniach nadkłykciowych kości ramiennej, w spiralnych i skośnych złamaniach kości podudzia takie postępowanie jest obowiązujące.

Dodaj Komentarz