BUDOWA CHRZĄSTKI NASADOWEJ CZ. II

Zarówno wzrost jak i wapnienie chrząstki nasadowej zależy od prawidłowego ukrwienia stykających się z kością warstw chrząstki niezależnie od właściwości chrząstki jednokierunkowego wzrostu uwarunkowanego genetycznie (Ostrowski).

Jak już wspomniałem, warstwa w której powstają nowe komórki jest odżywiana przez spłaszczone pętle naczyniowe przechodzące przez otwory w blaszce granicznej. Uszkodzenie tętniczki zahamowuje proliferację komórek na ograniczonej przestrzeni. Komórki warstwy proliferacyjnej nie sąsiadują z naczyniami, a odżywiają się drogą dyfuzji.

Układ naczyniowy sąsiadujący z przynasadą ma całkiem odmienny charakter. Cienkie, długie, przypominające „włosy pędzelka” tętnice, otwierają się do przestrzeni międzykomórkowych warstwy wapniejącej.

Z tego co powiedziałem wynika, że chrząstka nasadowa posiada dwa, najczęściej całkowicie od siebie oddzielone układy naczyń: 1 – układ nasadowy, od którego zależy czynność wzrostowa chrząstki, 2 – układ przynasadowy odpowiedzialny za jej wapnienie. Oba układy naczyniowe mogą łączyć się ze sobą na obwodzie, natomiast bardzo rzadko przebijają chrząstkę.

Zarówno budowa chrząstki jak i jej unaczynienie wywierają istotny wpływ na charakter zmian jakim podlega ona po urazowym uszkodzeniu. Odcięcie unaczynienia nasadowego prowadzi do zatrzymania wzrostu chrząstki nasadowej. Stąd też w złuszczeniach nasad pokrytych chrząstką i objętych torebką stawową – np. głowa kości udowej, głowa kości promieniowej, łatwiej dochodzi do zaburzeń wzrostu niż w złuszczeniach nasad, w których chrząstka nasadowa leży poza torebką (dalsza nasada kości promieniowej).

Dodaj Komentarz