Cechy charakterystyczne polskiej terminologii onkologicznej cz. II

Do XVII-XVIII w. wiedza medyczna była spisywana i gromadzona w języku łacińskim, a później – w zależności od najbardziej znanych ośrodków naukowych-w językach: francuskim, niemieckim, angielskim, a także włoskim. Wszystkie te języki korzystały i nadal korzystają z grecko-łacińskich zasobów leksykalnych. Zrozumienie znaczenia wielu polskich słów funkcjonujących we współczesnej terminologii medycznej wymaga zatem odniesienia do greckiego lub łacińskiego wyrazu źródłowego, którego znaczenie – w odróżnieniu od polskich terminów – ewoluowało w sposób bardziej „naturalny”, tj. zgodnie ze zmieniającą się wiedzą medyczną. Można to dodatkowo uzasadnić tak, że medyczna polszczyzna naukowa od dłuższego czasu jest wariantem narodowym ogólnoświatowego języka naukowego używanego w medycynie. W odróżnieniu od np. Chin czy krajów afrykańskich – na terenie Europy nigdy szerzej nie rozpowszechniła się tzw. alternatywna medycyna, tj. medycyna niespeł- niająca wymogów naukowości. Dlatego w odniesieniu do polszczyzny nie istnieje tu niebezpieczeństwo interferencji wewnątrzjęzykowej powodującej przeobrażenia języka potocznego i naukowego oraz odmienne rozumienie tych samych wyrażeń językowych.

Należy przy tym podkreślić, że geneza wielu nazw i terminów naukowych bywa dziwna, zaskakująca i nie zawsze zgodna z regułami logiki. Czasem nadanie nazwy jest wynikiem luźnych skojarzeń ich twórców (choć później jej pochodzenie częstokroć bywa tłumaczone z całą powagą aparatu naukowego). Powstawanie nazwy naukowej dość często jest wynikiem przypadkowego zdarzenia, jakiejś rozmowy, spotkania, skojarzenia, które później staje się (lub nie) tematem anegdoty (lub chwilowej informacji zaszytej gdzieś w Internecie), a nie przedmiotem rozprawy fachowej mającej mniej lub bardziej trwałe miejsce w zasobach bibliotek naukowych świata. Z drugiej strony wiele nazw zawiera w sobie najbardziej lapidarną charakterystykę ich najważniejszych cech i właściwości.

Dodaj Komentarz