Chirurgia ręki

Stopień zanieczyszczenia rany zmusza niekiedy do odstąpienia od pierwotnego, ostatecznego opracowania, wówczas należy zastosować tzw. szew odroczony w 2-3 dni później, wykorzystując tę zwłokę na staranne przygotowanie ręki do przewidywanych zabiegów. Zwykle w tym czasie daje się zauważyć granica między tkankami żywymi a martwymi, co stwarza lepsze warunki do operacyjnego załatwienia ran.

Poleca się wtedy mycie ran wodą, mydłem amoniakiem, spirytusem, silnym strumieniem wody. Trzeba podkreślić konieczność starannego wycięcia wszystkiego, co martwe. Końce ścięgien poszarpane odciąć, wolne odłamy kostne usunąć. W wypadku odstąpienia od doraźnego zeszywania ścięgien należy je zakotwiczyć pod skórą, do późniejszej plastyki. Nerwy zeszywa się jednym ze znanych sposobów. Ważnym czynnikiem w tych przypadkach jest dokładne unieruchomienie gipsowe przy pozycji zwalniającej napięcie nerwu.

Chirurgia ręki stanowi złożony problem, przy tym u dziecka pogłębiony jeszcze przez uwarunkowanie anatomiczne. Leczenie urazowych uszkodzeń dłoni i palców winno być prowadzone przez wyrobionych i doświadczonych chirurgów, gdyż od ich wiedzy i postępowania uzależnione będą w dużym stopniu wyniki lecznicze i przyszłość.

Tymczasem obrażenia rączki dziecięcej powszechnie wśród braci chirurgów zalicza się do tzw. „małej chirurgii”, w związku z czym załatwienie obrażeń porucza się przeważnie najmłodszym lekarzom, co już w założeniu nie stwarza warunków na właściwe leczenie niekiedy rozległych, głębokich, trudnych i złożonych uszkodzeń urazowych tego delikatnego i czułego narządu.

Dodaj Komentarz