DYNAMIKA ZABURZEŃ WZROSTU CZ. II

Całkowite przerwanie czynności wzrostowej chrząstki nasadowej już w chwili urazu bardzo rzadko spotykane i równe jest wtedy wydolności wzrostowej chrząstki nasadowej. Skrócenie takie nazywa się absolutnym. Skrócenie rzeczywiste jest zawsze mniejsze od absolutnego, a to z przyczyn już omówionych, a dotyczących powstawania i rozwoju blizny kostnej.

Te kilka uwag na temat mechaniki i biologii uszkodzenia chrząstki nasadowej chciałbym zakończyć uwagami natury klinicznej. Kiedy można spodziewać się zaburzeń wzrostu? W pierwszym, bezpośrednim po urazie badaniu, za taką ewentualnością przemawiają: kom- presyjny mechanizm urazu, brzeżne zgniecenie przynasady ewentualnie z tworzeniem się podokostnowego mostu kostnego, pęknięcia w obrębie nasady i blaszki granicznej lub złamania przednasadowego.

Podczas obserwacji: brak fazy pobudzenia wzrostu, rozwój podokost- nowej lub centralnej blizny kostnej, wczesne – do roku pojawienie się skrócenia. Czy istnieją możliwości zmniejszenia skutków urazowego uszkodzenia chrząstki nasadowej? Trzeba od razu stwierdzić, iż możliwości te są nader ograniczone.

– 1. Nie należy powodować dodatkowych uszkodzeń chrząstki nasadowej, w szczególności niebezpieczeństwo wzrasta przy próbach operacyjnej repozycji złuszczeń. W naszym przekonaniu jest to postępowanie z gruntu szkodliwe.

– 2. Można stosować szyny i aparaty odciążające uszkodzoną chrząstkę.

– 3. W razie szybkiego narastania zniekształcenia może być celowe zahamowanie wzrostu chrząstki w części nieuszkodzonej. W przypadkach, w których wiązałoby się to ze skróceniem, korzystniejsza może być osteo- tomia poprawcza w razie potrzeby nawet ponawiana.

W dostępnych bliznach kostnych istnieje również teoretyczna możliwość usunięcia tkanki kostnej z interpozycją tkanki mięśniowej lub łącznej. Wszystkie te działania zmierzają do zmniejszenia skutków urazowego uszkodzenia chrząstki, podczas gdy nie mamy wpływu na bezpośrednią regenerację chrząstki.

Dodaj Komentarz