Edukacja terapeutyczna

Zachorowanie na przewlekłą chorobę, o niepewnym rokowaniu, oznacza zawsze wejście chorego w tygiel zjawisk przystosowawczych, zawsze o dużej intensywności. Psychoemocjonalna, społeczna i biologiczna wytrzymałość chorego zostaje poddana ciężkiej próbie nadzwyczajnego stresu. Niestety, stres ciągle jest potęgowany przez braku nadziei na zupełne wyleczenie, zlikwidowanie choroby w najbliższej przyszłości. Lekarz może i powinien opanować ten żywioł zmian, nadać im charakter, który w końcowym bilansie będzie korzystny dla pacjenta. Musi spowodować, żeby pacjent wyniósł pożytek z doświadczeń choroby.

Choroba z reguły mobilizuje siły psychiczne chorych, odsłania społeczne rezerwy ich możliwości. Ten naturalny fakt należy właśnie wykorzystać. Od samego początku i zawsze później w ciągu leczenia należy emocje i rodzące się z nich motywacje ukierunkowywać zgodnie ze strategicznymi celami leczenia w całości, trzeba więc przebudowywać osobowość pacjenta w kierunku prozdrowotnym i prospołecznym. Tworzy się w ten sposób lepsza, bo leczniczo skuteczniejsza postawa wobec faktu chorowania. Działania te można określić mianem edukacji terapeutycznej.

Edukacja terapeutyczna przewlekle chorych jest podstawą, na której wspiera się możliwość skutecznego wykorzystania wszelkich osiągnięć naukowych i technicznych oraz opiekuńczych do realizacji celów leczenia.

Dodaj Komentarz