Komunikacja lekarz – pacjent cz. II

Jedną z bardzo istotnych form porozumiewania się lekarzy i pielęgniarek z pacjentami, zwłaszcza z ludźmi przewlekle chorymi, jest nie tylko udzielanie informacji w sprawach szczegółowych, lecz budowanie bliskiej z nimi współpracy, pomaganie im w organizacji życia i zajmowaniu aktywnej roli w procesie leczenia. Jest to edukacja terapeutyczna, której poświęcony jest kolejny artykuł: autor tej pracy, będący twórcą i propagatorem tej idei, traktuje edukację terapeutyczną jako jedną z bardzo istotnych form komunikacji lekarzy z pacjentami: praca przedstawia problematykę edukacji terapeutycznej na przykładzie cukrzycy.

Rozważania na temat języka, jakim mówi się o nowotworach zarówno w sytuacjach indywidualnych, jak w kontekście społecznym, są zawarte w kolejnej pracy. Autorka przedstawia różne aspekty zjawisk, m.in. takie, które określa jako mity i mitologie związane z rakiem, zwraca uwagę na ich podłoże i znaczenie społeczne i psychologiczne, a także omawia kwestie związane ze sposobem przedstawiania problematyki onkologicznej w mediach.

Kolejny artykuł dotyczy problematyki terminologicznej i klasyfikacyjnej oraz logicznej struktury pojęć z zakresu onkologii ze zwróceniem uwagi na semantyczne aspekty nazewnictwa nowotworów. Praca ta obejmuje również elementy historii i ewolucji znaczeniowej terminów onkologicznych w różnych językach wraz z ich odpowiednikami greckimi i łacińskimi oraz związki terminologii onkologicznej z językiem ogólno- medycznym.

Ważną funkcję w komunikacji medycznej pełni prasa, radio i telewizja – środki masowego przekazu mogą spełniać ogromnie pożyteczną funkcję w tym zakresie, mogą też być źródłem nieporozumień i szkód. Sprawy te, zwłaszcza z punktu widzenia odbioru informacji przez ludzi chorych na nowotwory, omawia artykuł oparty w znacznym stopniu na własnych doświadczeniach autorki.

Zamknięcie niniejszego zbioru stanowi wypowiedź reprezentująca głosy w dyskusji, a będąca spojrzeniem onkologa na podstawowe stosunki między ludźmi. Mamy nadzieję, że spotkanie problematyki onkologicznej z zagadnieniami lingwistycznymi, którego owocem są niniejsze artykuły i wypowiedzi, będzie dobrze służyć sprawie opieki nad ludźmi chorymi i przyczyni się do rozwoju badań nad językiem medycyny. Serdecznie dziękujemy pani mgr Agacie Hąci, sekretarzowi Prezydium Rady Języka Polskiego PAN, za trud i cenną pomoc w opracowaniu niniejszych materiałów.

Dodaj Komentarz