Leczenie hamujące postęp stwardnienia rozsianego

Stwardnienie rozsiane jest ciągle chorobą nieuleczalną ale potrafimy coraz skuteczniej wpływać na jej przebieg, łagodzić objawy, nie dopuszczać do wystąpienia lub znacznie odroczyć w czasie pojawienie się niepełnosprawności. SM ma różny przebieg, co wiąże się z różnym stopniem aktywności choroby. Należy o tym parnię- tać, gdyż ma to ogromny wpływ na filozofię postępowania i planowanie leczenia. Jeżeli usłyszymy lub przeczytamy w mediach, że „wynaleziono nowy lek na SM”, wiedzmy, że jest to informacja bardzo ogólna i prawdopodobnie próby leczenia odnoszą się do jednej z postaci choroby, najczęściej tej z rzutami i remisjami.

Współczesna medycyna dysponuje wieloma środkami, które mogąłagodzić przebieg choroby: większość z nich powoduje, że rzuty SM występują rzadziej i mają łagodniejszy przebieg. Należą do nich m.in.: beta-inter- ferony, octan glatirameru i mitoksantron.

Beta-interferony. Są to substancje białkowe naturalnie wytwarzane w organizmie przez komórki odpornościowe. Mająone silne działanie przeciwzapalne: „wygaszają” aktywne ogniska demielinizacji i chronią przed powstawaniem nowych. Udowodniono, że u pacjentów z SM istnieje niedobór beta-interferonu (komórki odpornościowe produkują go za mało), dlatego u części osób, którym podaje się beta-interferon, dochodzi do ustąpienia rzutów lub pojawiające się rzuty są dużo łagodniejsze. W Polsce dostępne i dopuszczone do stosowania w SM są następujące preparaty: beta-interferon 1 b (Betaferon) i beta-interferon 1a (Avonex, Rebif). Leki te stosuje się od jednego do kilku razy w tygodniu, w formie zastrzyków domięśniowych lub podskórnych. Główne ob- jawy niepożądane to objawy grypopodobne: bóle kostno-stawowe, bóle głowy, stany gorączkowe. Objawom tym można zaradzić, stosując zapobiegawczo (przed zastrzykiem) leki przeciwgorączkowe, np. paracetamol. Wskazaniem do leczenia beta-interferonem jest postać SM z rzutami i remisjami, w której występują2-3 poważne rzuty rocznie, wymagające intensywnego leczenia sterydami. Jeden z interferonów (Betaferon) znalazł zastosowanie w leczeniu SM o przebiegu z rzutami i remisjami oraz wtórnie postępującym. O konieczności leczenia interferonem decyduje zawsze neurolog po dłuższej obserwacji pacjenta. Leczenie należy stosować przez minimum 2-3 lata. Terapia interferonem nie daje żadnego efektu w łagodnej formie SM, gdy rzuty o niewielkim nasileniu, samoistnie ustępujące, pojawiająsię co kilka lat, ani też w zaawansowanej formie choroby, gdy objawy postępują i trudno mówić o pojawianiu się wyraźnych rzutów.

Octan glatirameru. Preparat ten, o nazwie handlowej Copaxone, działa w formie z rzutami i remisjami, a uważa się, że ma podobną skuteczność do interferonów. Mechanizm działania Copaxonu to jakby odczulanie organizmu (SM można traktować jako rodzaj alergii ze strony układu nerwowego), poprzez stosowanie codziennie zastrzyków podskórnych. Lek ten jest dość dobrze tolerowany, ale mogą występować zmiany skórne w miejscu podania. Minimalny czas kuracji to również okres 2-3 lat. Zastosowanie powyżej opisanych preparatów jest w Polsce ograniczone ze względu na ich wysoki koszt.

Dodaj Komentarz