Leczenie objawowe – stwardnienie rozsiane cz. II

Leczenie zaburzeń zwieraczowych. Często w SM zdarzają się zaburzenia w oddawaniu moczu i stolca, wynikające z obecności w obrębie rdzenia kręgowego ognisk demielinizacyjnych. Kłopoty w kontrolowaniu pracy pęcherza moczowego mogą polegać na trudnościach w rozpoczęciu oddawania moczu, na trudnościach w utrzymaniu moczu lub wrażeniu ciągłego parcia na mocz. Jeżeli zauważy się jakiekolwiek opisane powyżej objawy, trzeba powiedzieć o nich neurologowi, który skieruje pacjenta do urologa specjalizującego się w badaniu zaburzeń pęcherza u chorych z problemami neurologicznymi. Konsultacja urologiczna jest niezbędna, gdyż pozwala na dokładne określenie rodzaju zaburzeń w pracy pęcherza. Umożliwia także stwierdzenie, czy nie dochodzi do zalegania moczu po opróżnieniu pęcherza. To ostatnie zjawisko może być niebezpieczne, gdyż stwarza ryzyko zakażenia układu moczowego – w zalegającym w pęcherzu moczu łatwo rozwijają się bakterie. Takie miejscowe zakażenie może nawet uogólnić się na cały organizm i stanowić zagrożenie zdrowia i życia. Dlatego dokładne zbadanie i odpowiednie leczenie zaburzeń moczowych jest w SM bardzo ważne.

Zaburzenia w oddawaniu stolca w SM to zazwyczaj uporczywe zaparcia. Ich leczenie jest trudne i polega przede wszystkim na stosowaniu właściwej diety oraz leków usprawniających pracę jelit (jelita stają się „leniwe” z przyczyn neurologicznych). O stosowanych lekach powinien decydować lekarz rodzinny: lekarstwa powinny być stosowane regularnie i konsekwentnie. Często popełnianym błędem w leczeniu zaparć jest czekanie kilka dni na wypróżnienie, a przy jego braku – stosowanie jednorazowo silnie działających środków przeczyszczających.

Dodaj Komentarz