Leczenie objawowe – stwardnienie rozsiane

Niezależnie od występowania rzutów SM w różnych okresach choroby mogą przeważać pewne objawy, które na co dzień utrudniają pacjentom życie. Do częstszych tego rodzaju objawów należą: spastyczność, czyli sztywność mięśni, różne dolegliwości bólowe, zaburzenia w oddawaniu moczu i stolca, szybkie męczenie się oraz stany depresyjne i lękowe.

Leczenie spastyczności. W zależności od stadium SM spastyczność może różnie się przejawiać. Uczucie porannej sztywności i trudności w „rozruszaniu się” po wstaniu z łóżka są typowe dla łagodnej postaci SM: niekiedy towarzyszą im bolesne kurcze mięśni łydek, które pojawiają się po zmęczeniu, stresie lub budzą pacjenta w nocy. W takiej sytuacji pomóc może poranna, niezbyt intensywna gimnastyka, przyjmowanie preparatów potasu i magnezu przepisanych przez lekarza lub zażywanie wieczorem leków zmniejszających spastyczność, które zaleci neurolog. Do częściej stosowanych leków należą: baklofen, tizanidin (Sirdalud), tetrazepam (Myo- lastan), diazepam (Relanium), klonazepam, tolperizon (Mydocalm). Główne zasady, których należy przestrzegać przyjmując leki przeciw spastyczności, to:

– 1. Dostosować dawkę i liczbę stosowanych leków do stopnia nasilenia sztywności: stosować najmniejsze dawki skuteczne (każdy przyjmowany lek należy skonsultować z lekarzem prowadzącym).

– 2. Pamiętać, że stosowanie zbyt dużych dawek ww. leków może doprowadzić m.in. do osłabienia mięśni, senności.

W zaawansowanym stadium SM spastyczność może prowadzić do trwałych przymusowych ustawień kończyn, czyli przykurczów, mogąjej towarzyszyć silne bóle mięśni, stawów i kości. W takich krańcowych sytuacjach stosuje się duże dawki leków zmniejszających napięcie mięśniowe, czasami podając je bezpośrednio do kanału kręgowego. Niekiedy pomocne bywa nastrzykiwanie wybranych grup mięśni toksyną botulinową- silnym środkiem zwiotczającym mięśnie, działającym miejscowo.

Oprócz leczenia farmakologicznego czasami skuteczne bywa leczenie niskimi temperaturami, czyli krio- terapia, akupunktura albo oddziaływanie polem magnetycznym. Należy jednak podkreślić, że metody te pełnią jedynie funkcję pomocniczą, łagodząc objawy, a nie prowadzą do wyleczenia SM. Ponadto reakcja organizmu na ww. metody leczenia może być bardzo różna – jedni pacjenci mogą poczuć się lepiej, inni – wręcz przeciwnie -gorzej.

Leczenie bólu. Dolegliwości bólowe w SM mogą mieć różny charakter i różne przyczyny. Z bezpośredniego podrażnienia włókien nerwowych przez proces chorobowy wynikają nerwobóle: ostre rwące bóle promieniujące wzdłuż ręki, nogi, kręgosłupa, opasujące część tułowia lub obejmujące część twarzy. W takich przypadkach lekarz prowadzący zapisuje karbamazepinę lub jej pochodne, silne, ale bardzo skuteczne preparaty, które wygaszają podrażnienie włókien nerwowych i prowadzą do ustąpienia bólu.

Przeciążenie stawów, niewłaściwa postawa i sposób chodzenia, wynikające z samej choroby, mogą wywoływać bóle kostno-stawowe podobne do bólów reumatycznych. Tego typu dolegliwości wymagają stosowania tzw. niesterydowych leków przeciwzapalnych, do których należy m.in. diklofenak. Niesterydowe leki przeciwzapalne powinny być stosowane pod kontrolą neurologa lub lekarza rodzinnego.

Dodaj Komentarz