LECZENIE WRODZONEJ DYSPLAZJI STAWÓW BIODROWYCH U DZIECI CZ. II

U niemowląt do 3 miesiąca życia przy zwartym stawie biodrowym ale ograniczonym odwiedzeniu poniżej 45° zalecano szerokie zawijanie bioder przy pomocy pieluch. Jeżeli stwierdzano rozluźnienie torebki stawowej lub objaw przeskakiwania stosowano pieluchę Frejki. W miarę zwiększania odwiedzenia bioder zwiększano rozmiar zaopatrzenia. Pierwsze zdjęcie rtg bioder wykonywano po ukończeniu 3 miesięcy i tylko w pozycji a-p, a następne kontrolne co 6 miesięcy. Po stwierdzeniu radiologicznych cech dysplazji kontynuowano leczenie odwodzące pieluchą Frejki do 4-6 miesiąca życia, a następnie rozwórką biodrową Koszli, lub zmodyfikowaną.

Niemowlętom, u których stwierdzało się zwichnięcie bioder, po repo- zycji stosowano aparat Hohmanna przez 2-4 miesiące, a następnie rozwórką biodrową do wyleczenia. Rzadko zachodziła potrzeba ustalania re- pozycji opatrunkiem gipsowym, który utrzymywany był tylko 3-4 tygodnie, a następnie aparat Hohmanna i rozwórkę.

Wśród ocenionych 200 dzieci było 161 dziewczynek i 39 chłopców. Niedorozwój biodra rozpoznano u 133, nadwichnięcie u 31, zwichnięcie u 36 dzieci. Po stronie lewej wada była u 82 dzieci, prawej u 54, obustronnie u 64 dzieci. U 21 dzieci badaniem klinicznym nie stwierdzano cech wady, dysplazję biodra rozpoznano po wykonaniu zdjęcia rtg. Ocenione karty ambulatoryjne dzieci podzielono na 3 grupy w zależności od wieku rozpoczęcia leczenia: grupa I – do 4 miesięcy życia – 140 dzieci, II – 5-8 miesiąca życia – 40, III grupa 9-12 miesięcy życia – 20 dzieci.

Za wyleczone uznano te dzieci, u których staw biodrowy miał pełną zwartość, symetryczne odwiedzenie ud od 60°-90° i chód był prawidłowy. Badanie radiologiczne potwierdzało prawidłową budowę stawu. Czas leczenia obliczany był z uwzględnieniem wieku rozpoczęcia leczenia i stopnia niedorozwoju biodra (tab. 1).

Analiza wyników podkreśla ścisłą zależność między wczesnym rozpoznaniem a wynikiem leczenia. W grupie III kilkoro dzieci wymagało uzupełniającego zabiegu operacyjnego. Wymaga to oddzielnej analizy.

W opracowanym materiale 200 kart ambulatoryjnych dzieci powikłanie leczenia zaburzeniem odżywczym głowy kości udowej wystąpiło w 5 przypadkach. U 3 dzieci po ustaleniu repozycji zwichnięcia opatrunkiem gipsowym, u 2 dzieci po rozpoczęciu leczenia aparatem Hohmanna. Powikłanie to nie wystąpiło u dzieci, u których leczenie rozpoczęto w I półroczu życia.

Dodaj Komentarz