LECZENIE WRODZONEJ DYSPLAZJI STAWÓW BIODROWYCH U DZIECI

W ostatnich latach w medycynie kładzie się większy nacisk na profilaktykę. Ma to szczególne znaczenie w ortopedii, a przede wszystkim w leczeniu wrodzonego niedorozwoju bioder. Ideałem skutecznego leczenia tej wady jest wczesne rozpoznanie, które zależy od lekarzy, jak również od uświadomienia społeczeństwa o skutkach opóźnień i zaniedbań w leczeniu.

W krajowym i zagranicznym piśmiennictwie spotyka się niewystar- – czającą ilość doniesień na temat wczesnego, ambulatoryjnego leczenia wrodzonego niedorozwoju stawów biodrowych. W porównaniu z ilością opracowań, opisów metod i wyników leczenia operacyjnego, sprawia to wrażenie o pomniejszaniu roli leczenia bezoperacyjnego. Doceniając wagę wczesnego rozpoznania i leczenia wady, co prowadzi do najlepszych wyników, podjęliśmy próbę analizy naszego postępowania.

Oceniono wyniki leczenia dzieci w Miejskiej i Przyklinicznej Poradni Ortopedii Dziecięcej w Lubline w latach 1972-1977. W tym okresie w obu Poradniach przebadano około 15 000 dzieci skierowanych do badań profilaktycznych. U 1530 dzieci stwierdzono różnego stopnia dyspla- zję biodra. W grupie tej przeanalizowano 200 dzieci z pełną dokumentacją, u których leczenie zakończono.

W ocenie uwzględniono: wiek dziecka w miesiącach, płeć, objawy kliniczne, obraz radiologiczny, sposób leczenia, wyniki i powikłania. Notowane objawy kliniczne: asymetria fałdów udowych, ograniczenie odwiedzenia bioder, rozluźnienie stawu biodrowego, objaw przeskakiwania. Uwzględnione zmiany radiologiczne: górowanie i lateralizacja przynasady bliższej kości udowej oceniane przy pomocy linii Hilgenreinera, zwiększenie kąta nachylenia dachu panewki i zaburzenia rozwojowe panewki.

Na podstawie piśmiennictwa i oceny materiału przyjęliśmy następujące normy kąta nachylenia dachu panewki stawu biodrowego uwzględniające wiek niemowląt. U dzieci w 4 miesiącu życia za normę przyjęto kąt nachylenia dachu panewki 30°, w 7 miesiącu życia 25°, około roku życia 20°.

Dodaj Komentarz