LECZNICTWO OTWARTE

– 1. Lecznictwo otwarte jest bardzo ważnym działem chirurgii dziecięcej, zarówno w przypadkach wymagających pomocy doraźnej, jak i zabiegów i leczenia przewlekłego.

– 2. Tylko w powiązaniu z lecznictwem otwartym można zorganizować dobrze profilaktykę przypadków zaniedbanych, zwłaszcza wad narządów ruchu.

– 3. Potrzeby lecznictwa otwartego trzeba uwzględnić trzystopniowo:

– a) ambulatorium chirurgiczne przy każdej placówce pediatrycznej lecznictwa zamkniętego (konsultant chirurgiczny dostępny codziennie),

– b) pełnowartościowa poradnia chirurgiczna dziecięca w większych szpitalach wojewódzkich i miejskich,

– c) przy akademiach medycznych, mających kliniki chirurgii dziecięcej – poradnie wysoko specjalistyczne chirurgiczno-ortope- dyczne oraz przynajmniej jeden instytut traumatologii i ortopedii dziecięcej w skali ogólnokrajowej (wiele doskonale prosperujących, o wielkim doświadczeniu takich placówek, można wskazać jako przykłady rozwoju tego problemu na świecie).

– 4. Poza organizacją odpowiedniego lokalu i wyposażenia – najistotniejszym jest przygotowanie kadr lekarskich i pielęgniarskich, a także personelu salowego dla tych placówek – gdyż ze względu na charakter pracy ambulatorium chirurgicznego wymaga ona wyszkolonego zespołu.

O naszej jednodniówce zawiadomieni byli i serdecznie zaproszeni kierownicy Wydziału Zdrowia, Ośrodka Opieki Zdrowotnej nad Matką i Dzieckiem, chcielibyśmy wiedzieć ich zdanie i plany w tym zakresie. Lecznictwo otwarte jest bowiem, jak to mocno akcentujemy – kluczowym zagadnieniem w rozwoju chirurgii i ortopedii dziecięcej, zwłaszcza z punktu widzenia społecznego.

Profilatyka kalectw, ratowanie przypadków najcięższych, prawidłowe – zgodne z wymaganiami nowoczesnej medycyny zorganizowanie lecznictwa dzieci – cały ten splot zagadnień zależy w ogromnej mierze od poziomu rozwoju dziecięcej chirurgii i ortopedii ambulatoryjnej.

Kończę akcentem szeroko rozwiniętym w referacie: wprowadźmy od dziś najenergiczniej, najlepiej jak tylko możemy, walkę z bólem w naszych poradniach i przy każdym naszym zetknięciu się z cierpiącym dzieckiem. To zależy w dużej mierze od nas: niech usprawnienie tego momentu w leczeniu będzie darem każdego z nas dla naszych pacjentów – w rozpoczętym obecnie ROKU DZIECKA.

BŁĘDY POPEŁNIANE W PRACY CHIRURGICZNEGO AMBULATORIUM URAZOWEGO DLA DZIECI

Błędem z punktu widzenia lekarskiego nazywamy postępowanie, które odbiega od ogólnie przyjętych i obowiązujących zasad zarówno rozpoznania, jak i leczenia. Może ono być uznane za niewłaściwe w przypadku, gdy jest przyczyną powikłań spowodowanych odstępstwem od obowiązujących zasad. Powikłania mogą być spowodowane zarówno błędami w rozpoznaniu, jak i w leczeniu, a następstwa tych błędów mogą być ogólnoustrojowe lub najczęściej miejscowe, mogą pojawić się w niedługim czasie po urazie i odlegle świadczyć o niepowodzeniu obranej metody leczenia. Mogą również prowadzić do nieodwracalnego kalectwa. Błędy te możemy podzielić na trzy zasadnicze grupy: błędy organizacyjne, diagnostyczne oraz błędy techniczne.

Błędy organizacyjne. Ważnym elementem prawidłowego funkcjonowania ambulatorium jest dobra organizacja pracy. Zależy ona od wyszkolenia personelu, odpowiedniego lokalu, wyposażenia w odpowiedni sprzęt i w materiały. Ambulatorium w obecnym okresie czasu, kiedy wprowadzone zostały stałe dyżury rejonowe, powinno być czynne w godzinach 8-22.00, aby zapewnić pacjentom pewien komfort leczenia a odciążyć oddziały szpitalne. W godzinach nocnych kiedy ilość pacjentów wyraźnie maleje zatrudnienie w ambulatorium personelu wydaje się być niecelowe. W ambulatorium powinni pracować stali, doświadczeni lekarze, mogący do pomocy mieć młodych, rotujących się kolegów. Wskazane by było aby doprowadzić do tego, by określone przypadki były prowadzone przez jednego lekarza, a nie ciągle zmieniające się osoby, bez możliwości porównania postępów leczenia, czy oceny pogarszania się stanu pacjenta. Do ambulatorium nie powinni być odsyłani młodzi, niedoświadczeni lekarze. Ambulatorium powinno być połączone z pracownią radiologiczną tak aby na miejscu można było wykonać proste badania radiologiczne. Obecność doświadczonego chirurga pozwoli na odczytanie i interpretację zdjęć bez pomocy radiologa.

Jest czas najwyższy aby każde ambulatorium urazowe było wyposażone w monitor ze wzmacniaczem elektronowym. Daje to ogromne korzyści – mniejszą o wiele dawkę promieni, które otrzymuje dziecko, przyśpiesza pracę, daje możliwość obejrzenia złamania w wielu rzutach, kolosalnie ułatwia ewentalną repozycję i ocenę zarówno złamania, jak i jego korekcji. Do czasu kiedy nie wszystkie ambulatoria będą go posiadały, podkreślamy, że każdy lekarz pracujący samodzielnie w ambulatorium powinien posiadać dobrą znajomość obrazu radiologicznego kość- ca dziecięcego. Specjalista radiolog pozostaje wtedy jedynie do konsultacji wybitnie skomplikowanych i niejasnych przypadków.

Dodaj Komentarz