MECHANIZM USZKODZEŃ CHRZĄSTKI NASADOWEJ CZ. II

U dzieci młodszych, u których nasada jest w przeważającej masie chrzęstna częściej dochodzi do złuszczeń, u dzieci starszych spostrzega się przeważnie złuszczenia połączone z uszkodzeniem przynasady – osteoepifizjolizy. Działanie sił stycznych i skośnych do płaszczyzny chrząstki na ogół nie uszkadza najistotniejszych dla wzrostu elementów – warstwy podstawowej i naczyń pętlicowych. Działanie sił prostopadłych do chrząstki może spowodować uszkodzenie jej zdolności wzrostowej dopiero po złamaniu nasady, blaszki granicznej i uszkodzeniu układu naczyniowego nasady.

Uszkodzenia chrząstki nasadowej, o ile nie dotyczą jej warstwy podstawowej goją się bardzo dobrze. Gojenie polega na wypełnieniu ubytku młodą tkanką łączną, zastępowaną następnie od krawędzi obszaru uszkodzenia tkanką chrzęstną. Ubytki większe przechodzące przez całą grubość chrząstki wypełniają się tkanką kostną. Pojawienie się mostka kostnego łączącego nasadę z przynasadą jest sygnałem świadczącym o możliwości wystąpienia zahamowania wzrostu. Upośledzenie dotyczy przede wszystkim sąsiedztwa blizny – odleglejsze obszary chrząstki nasadowej rosną w dalszym ciągu. W ten sposób dochodzi do wciągnięcia chrząstki sąsiadującej z blizną do przynasady. W niewielkich ubytkach może dojść do zetknięcia się krawędzi wciąganej do przynasady chrząstki i wówczas mostek kostny zostaje rozerwany. W rozleglejszych uszkodzeniach most kostny jest na tyle silny iż uniemożliwia wzrost chrząstki prowadząc do wstecznych zmian w sąsiedztwie. Blizna kostna grubieje uniemożliwiając zrost. Zaburzenia wzrostu powstają zatem nie tylko wskutek zniszczenia pewnej części czynnej chrząstki, ale również, a może nawet przede wszystkim, wskutek hamującego wpływu blizny kostnej.

Ekscentryczne umiejscowienie blizny kostnej powoduje zahamowanie wzrostu po jednej stronie. Prowadzi to do zaburzenia osi kości. Zarówno mechanizm urazu kompresyjnego, jak i warunki anatomiczne powodują, iż blizna rozwija się najczęściej brzeżnie w okolicy pod- okostnowej i podchrzęstnej, stąd szczególnie niebezpieczne są brzeżne zmiażdżenia chrząstek z jednoczesnym odwarstwieniem okostnej, co stwarza warunki skostnienia krwiaka podokostnowego.

Dodaj Komentarz