MECHANIZM USZKODZEŃ CHRZĄSTKI NASADOWEJ

Siły powodujące uszkodzenie chrzątki nasadowej mogą być ukierunkowane pod różnymi kątami w stosunku do ich płaszczyzny:

– Siły równoległe powodują odklejanie się nasady w najsłabszym miejscu tj. na granicy komórek przerosłych i warstwy prowizorycznego wapnie nia:

– Siły skierowane skośnie powodują odklejanie chrząstki po jednej stronie oraz jej kompresję po przeciwnej. W tych przypadkach dochodzi zwykle do wyłamania klina przynasady. Klin będzie tym mniejszy im kierunek siły będzie bardziej prostopadły do chrząstki. W końcowych przypadkach dochodzi jedynie do brzeżnego zgniecenia przynasady bez wyłamania klina:

– Siły prostopadłe do chrząstki nasadowej powodują jej zgniatanie. Wytrzymałość chrząstki, tj. wytrzymałość jej komórek na zgniatanie jest bardzo duża, albowiem komórki te mieszczą się w nieściśliwej jak płyn istocie międzykomórkowej. Ściskanie prostopadłe do chrząstki powoduje odkształcenie chrząstki w jej płaszczyźnie, a ponieważ zdolność do odkształcenia jest inna w obrębie chrząstki szklistej i warstwie prowizorycznego wapnienia dochodzi do złuszczenia w tym miejscu. Złuszczenie to jest trudne do rozpoznania ze względu na brak przemieszczenia nasady. Przy dalszym narastaniu sił ściskających dochodzi do kompresyjne- go złamania przynasady, a dopiero jeszcze większe siły powodują pęknięcie nasady i blaszki granicznej.

Dodaj Komentarz