Ogólna struktura komunikacji lekarza z pacjentem: dialog i rozmowa

Nazwę dialogu można przyjąć dla wymiany komunikatów między lekarzem a pacjentem w formie sekwencji pytań i komunikatów infor- macyjno-emocjonalnych, będących odpowiedziami pytania. Np. ciąg pytań zadawanych przez lekarza, których treść jest uzależniona od odpowiedzi pacjenta, stanowi typową formę badania podmiotowego. Wymiana wypowiedzi mniej uporządkowana i skierowana na różne cele jest taką czy inną formą rozmowy. Dialog i rozmowa występują w wielu różnorodnych sytuacjach, przy czym można wyróżnić następujące podstawowe rodzaje takiego złożonego porozumienia między lekarzem a pacjentem: 1) Lekarz informuje pacjenta o jego stanie (podaje rozpoznanie) i proponuje najskuteczniejsze jego zdaniem leczenie: pyta pacjenta, co ten jeszcze chciałby wiedzieć: pacjent zadaje pytania, lekarz udziela odpowiedzi. 2) Po poinformowaniu pacjenta o jego stanie lekarz podaje kilka możliwych sposobów leczenia o podobnej skuteczności, pacjent zadaje pytania dotyczące głównie szczegółowych skutków różnych rodzajów postępowania i ich skutków ubocznych, lekarz odpowiada, ułatwiając pacjentowi wybór. 3) Bardziej rozwinięty dialog ma miejsce w sytuacjach, gdy na sposób leczenia mają istotny wpływ różne czynniki. W rozbudowanym dialogu lekarz poznaje warunki i możliwości pacjenta, pacjent dowiaduje się, jakie elementy leczenia mają dla niego szczególne znaczenie: w wyniku tego rodzaju dyskusji lekarz z pacjentem ustalają współpracę w postępowaniu leczniczym.

W pierwszym przypadku dialog dotyczy określonej propozycji terapeutycznej lekarza, drugi przypadek wiąże się z wyborem sposobu leczenia, trzecia sytuacja stanowi rozwiniętą, obustronną wymianę myśli.

Dodaj Komentarz