Partnerski stosunek między lekarzem i pacjentem

Choroby przewlekle wymagają długich lat aktywnego leczenia, zmuszają chorych do regularnych kontaktów z różnymi, zmieniającymi się osobami z zespołu terapeutycznego i instytucjami medycznymi. Efekty lecznicze często zawodzą oczekiwania chorych. Mimo niewyleczalności chorób uzyskuje się poprawę stanu zdrowia kosztem stałych, codziennych starań i ograniczeń. Leczenie w dużej mierze spoczywa także na barkach chorego, gdyż jedynie on sam, dzięki samoobserwacji i samokontroli, dzięki umiejętnej analizie codziennie zbieranych informacji zdolny jest powiększać jego efektywność. Wykształcenie u pacjenta silnych mechanizmów motywacyjnych do codziennej realizacji zaleceń lekarskich staje się w tej sytuacji warunkiem skuteczności działania. Podstawowym wymogiem tego typu współpracy z chorym jest przekazanie mu właściwego zasobu informacji o chorobie, metodach jej leczenia, kontroli i samokontroli, prowadzeniu aktywnego życia, działaniu w wielu rolach społecznych w rodzinie i pracy. Informacje te chory musi otrzymać w sposób właściwy i możliwie pełny od poszczególnych członków zespołu terapeutycznego i od instytucji leczniczej jako całości. W celu nadania przepływowi informacji cech kompletności, tak aby mógł on spełnić swoje zadanie, to znaczy umożliwić choremu prowadzenie względnie najbliższego normie stylu życia przy minimum ograniczeń, musi być on dwukierunkowy: od lekarza lub innej osoby z zespołu leczącego do chorego i od chorego do członków zespołu. Z kolei wstępnym warunkiem takiego obiegu informacji jest zaufanie, szczerość i umiejętność słuchania partnera.

W środowisku medycznym panuje coraz większe zrozumienie idei takiego partnerstwa w leczeniu chorób przewlekłych. Partnerstwo zwiększa bowiem motywację do leczenia, przez co poprawia jego skuteczność.

Dodaj Komentarz