Podstawowe funkcje języka a dialog lekarz – pacjent

Celem mojej wypowiedzi jest pokazanie, jak tradycyjnie wyróżniane przez językoznawców funkcje mowy realizują się w dialogu lekarz -pacjent, a także jakie są istotne cechy dialogu w ogóle, a dialogu lekarz – pacjent w szczególności.

O wadze kontaktu językowego między lekarzem i pacjentem nie trzeba nikogo przekonywać. Jest on istotny zwłaszcza przy chorobach typu onkologicznego, przy których komponent psychiczny odgrywa ogromną rolę zarówno wśród przyczyn zapadania na chorobę, jak i wśród czynników ułatwiających jej leczenie. Kontakt językowy między lekarzem i chorym nie sprowadza się jedynie do informacji (przekazywanej lub uzyskiwanej) bądź zaleceń (funkcja dyrektywna mowy), ale pełni swoistą funkcję terapeutyczną wpływania na stan psychiczny (przekonaniowy, emocjonalny) odbiorcy – pacjenta. Żeby dobrze zrozumieć mechanizmy językowe działające w dialogu lekarz – pacjent, przyjrzyjmy się z lotu ptaka wyróżnionym przez językoznawców podstawowym funkcjom mowy. Problem funkcji języka, a ściślej funkcji mowy (a więc języka użytego), ma w dziejach myśli językoznawczej długą historię. Problem różnego rozumienia funkcji języka w myśli lingwistycznej przedstawiłam w osobnym artykule (R. Grzegorczykowa 1991). Pierwsza wersja artykułu została opublikowana w „Przeglądzie Urologicznym” nr 6/2005.

Dodaj Komentarz