Poprawne zespolenie ścięgna

Slajd 4 – tak wygląda ścięgno zeszyte w sposób typowy, wyrostkowy jednym szwem. Chirurgia nigdy nie doprowadzi do amplitudy ruchowej zginacza. I tutaj wszyscy ci co udowodniali, że końce przeciętych zginaczy ulegają regeneracji kosztem tkanek wynikających z otoczenia, na bazie którego to rozumowanie zostało stworzone, cała nauka – mają rację. Jeżeli kikuty nie są zbliżone – to tu musi dojść do penetracji fibroplastów, do wytworzenia się blizny, bo połączenie się tych kikutów ścięgien z sobą drogą regeneratorów, ale i to prowadzi do zablokowania ruchomości. Na obraz ten składa się samo niedokrwienie kikutów ścięgna, z drugiej strony rozstęp i penetracja tkanek z otoczenia, trzecim elementem – zniszczenie, uszkodzenie końców ścięgna przez uraz operacyjny i samego śródścięgna, dalej obecność materiału zespalającego, gdzie tutaj widoczne są ślady. Tego rodzaju obraz można pokazać tylko na przekroju, bo wtenczas widać tą tkankę penetrującą i w końcu zalecany sposób przez chirurgów polegający na odbarczeniu tkankowym miejsca zespolenia ścięgna w postaci wycięcia kanału palcowego, wycięcia pochewki włóknistej. Ta część postępowania była rozmaita.

Poprawne zespolenie ścięgna, ale nieumiejętne unieruchomienie, w większości wypadków doprowadza do diaspazy, tj. miejsce szwów w miejscu zespolenia, co również łączy się z całkowitą pewnością unieruchomienia takiego miejsca, rozejście zeszytych kikutów ścięgna z otoczeniem. Tutaj jest potencjalna możliwość na wynik bardziej pomyślny. Wszelkie próby szycia ścięgien po przygotowaniu prostopadłym kikutów – ścięgno najczęściej doprowadzają do tego rodzaju sytuacji. Większość stosowanych szwów usposabia do rozejścia się zeszytów kikutów ścięgna. Natomiast przy poprawnej technice operacyjnej można w końcu doprowadzić do zrostu ścięgna bez zrostu z otoczeniem. Aksjonaty sprawdzające się na ścięgnie Achillesa nie mają zupełnie odniesienia do ścięgien zginaczy ręki. Bardzo dobry szew Banela jest mechanicznie bardzo silnym szwem jeżeli chodzi o założenie na ścięgno ręki. On doprowadza do całkowitej anemizacji, do zamknięcia światła naczyniowego w miejscu zbliżonych końców ścięgna. Za każdym razem dochodzi do zrostu drogą penetracji naczyń otoczenia i unaczynienia tej niedokrwionej substancji ścięgien, ale również się kończy zrostami z otoczeniem.

Dodaj Komentarz