Przegląd zagadnień związanych z komunikacją lekarz – pacjent

Niniejsza praca stanowi przegląd problematyki związanej z komunikacją lekarza z pacjentem wraz z próbą syntezy najważniejszych, zdaniem autora, cech tego procesu. Przedstawia ona główne funkcje komunikacji lekarz – pacjent, związek komunikacji z poznaniem stanu psychicznego pacjenta, z podstawowymi zadaniami lekarza, ze stosunkiem lekarz – pacjent oraz z subiektywną oceną wartości stanu zdrowotnego i podejmowaniem decyzji. Omówiona jest także podstawowa jednostka porozumienia lekarza z pacjentem, jaką jest komunikat, oraz ogólna struktura komunikacji lekarza z pacjentem, tj. dialog i rozmowa. Praca ta dotyczy komunikacji lekarzy z pacjentami niezależnie od dziedziny medycyny praktycznej (z wyłączeniem psychiatrii), nie obejmuje zagadnień związanych z komunikacją między członkami zawodu medycznego ani z komunikacją medialną, nie są też omówione ściśle lekarskie zagadnienia związane z diagnostycznym badaniem podmiotowym. Natomiast większość kwestii omawianych w niniejszej pracy dotyczy komunikacji pacjentów nie tylko z lekarzami, lecz również z pielęgniarkami (nie są jednak wyróżnione specjalne zagadnienia z tego zakresu).

Przegląd zagadnień związanych z komunikacją lekarz – pacjent cz. II

W ciągu ostatnich dziesięcioleci wzrosło znaczenie problemów związanych z komunikacją lekarzy z pacjentami, zwiększa się też zainteresowanie tą problematyką w środowisku lekarskim. Spośród wielu przyczyn, mających wpływ na tę sytuację, trzeba wymienić: zmiany w poglądach na wzajemny stosunek lekarzy i pacjentów (zwiększenie różnorodności i złożoności zadań lekarzy, rozwój poglądów związanych z prawami pacjenta, wzrastająca rola pacjenta w decyzjach dotyczących jego zdrowia), potrzeba humanistycznego zrównoważenia rozwoju technicznej i organizacyjnej strony diagnostyki i terapii, nacisk na zrozumienie konieczności poznania psychiki pacjenta przez lekarza oraz zapewnienie pacjentowi poczucia bliskiego kontaktu. Znajduje to wyraz nie tylko w codziennej praktyce lekarskiej, lecz również w nauczaniu problemów komunikacyjnych w czasie studiów (wciąż niedostatecznym) oraz w coraz liczniejszych publikacjach, zwłaszcza w artykułach w prasie fachowej (około połowy publikacji na świecie na te tematy ukazało się w ciągu ostatnich pięciu lat). Literaturę tę można podzielić na kilka grup, podając w bibliografii typowe przykłady: a) publikacje przeglądowe oraz prezentujące stanowisko zespołów lekarskich, zwracające uwagę na znaczenie i konieczność rozwoju tej dziedziny (w bibliografii pozycje 1-4), b) artykuły przedstawiające w sposób szczegółowy lub zbiorczy metody i wyniki badań empirycznych (poz. 5-12), c) prace zawierające propozycje postępowania komunikacyjnego w różnych sytuacjach (poz. 13-15), d) nauczanie komunikacji (poz. 16-21), wzorce relacji lekarz – pacjent (poz. 22-24). Z polskich większych publikacji należy przede wszystkim wymienić podręcznik dotyczący problemów komunikacyjnych w pracy lekarza rodzinnego (poz. 25), monografię omawiającą takie zagadnienia jak empatia, intymność, autonomia, aspekty prawne (poz. 26) oraz książkę omawiającą relacje lekarz – pacjent z perspektywy socjologicznej (poz. 27).

Dodaj Komentarz