Psychologia przystosowania się do faktu zachorowania

Rozpoznanie ciężkiej, niewyleczalnej choroby jest zawsze wstrząsem dla pacjenta i jego rodziny. Załamują się nadzieje i układy życiowe, powstają nowe konieczności życiowe. Jednocześnie pacjent doświadcza nowych reakcji psychologicznych, zależnych od etapu terapii.

Pierwszy okres po rozpoznaniu choroby jest zwykle okresem buntu. W tym czasie należy ograniczyć informacje do minimum, gdyż chorzy w działaniu kierują się głównie emocjami i nie są w stanie racjonalnie myśleć o swojej chorobie.

Drugi etap to czas agresji i walki, w którym chorzy obwiniają swoje otoczenie za to, że zachorowali. Najważniejsze są wtedy działania mające na celu redukcję napięcia i wsparcie psychiczne chorego.

Trzy następne etapy stanowią okres, w którym można rozpocząć pełną edukację chorych, ponieważ emocje ulegają wyciszeniu, a pacjenci są w stanie przyjąć coraz więcej racjonalnych argumentów.

Etap trzeci zatem to rezygnacja, a niekiedy nihilizm terapeutyczny. Jest to etap najtrudniejszy. Wymaga ze strony terapeuty nawiązania prawdziwego emocjonalnego kontaktu z chorym, uzyskania syntonii, gdyż jedynie ona umożliwia budowanie porozumienia między leczonym a leczącym.

Etap czwarty (wymiennie z etapem trzecim) to czas „wadzenia się” chorego z lekarzem: każda jego decyzja jest przyjmowana przez pacjenta z rezerwą, krytycznie. Etap piąty, najbardziej twórczy dla pacjenta i najbardziej pożądany z punktu widzenia działania zespołu leczącego, jest to okres czynnej akceptacji, etap, w którym istnieje sprawna wymiana informacji między lekarzem lub innym członkiem zespołu a chorym, który staje się wtedy zdolny do analizowania informacji uzyskiwanych od terapeutów, a dzięki samokontroli także samodzielnie uzyskuje praktyczne informacje odnoszące się do dalszej terapii. Na tym etapie znacznie poprawia się skuteczność leczenia.

Dodaj Komentarz