Rozpoznawanie stwardnienia rozsianego – dalszy opis

Ze względu na brak specyficznych testów rozpoznanie SM polega na stwierdzeniu rozsianych objawów oraz przebiegu z rzutami i remisjami. Rzadko rozpoznanie może być postawione już w czasie pierwszego rzutu choroby. Należy wykazać, że mamy do czynienia z uszkodzeniem różnych części układu nerwowego na podstawie rozmowy z pacjentem, badania neurologicznego i testów laboratoryjnych. Badania laboratoryjne umożliwiają wykazanie obecności mnogich ognisk. Do postawienia pewnej diagnozy stwardnienia rozsianego potrzebne są dowody na przebycie 2 rzutów choroby i w badaniu neurologicznym objawy wskazujące na uszkodzenie z różnych części ośrodkowego układu nerwowego. Jeżeli rozpoznanie SM nie jest pewne, lekarz powinien raczej ponownie zbadać chorego po pewnym czasie, niż postawić pochopną diagnozę.

Pacjenci najczęściej pytająo rokowanie: „Co ze mną będzie za kilka lat, co mi grozi, jak przebiegać będzie choroba?” Niestety, nie ma w pełni wiarygodnych wskaźników prognostycznych, a uogólnienia nie zawsze znajdują zastosowanie w przypadkach indywidualnych. Za dobrym rokowaniem przemawiają: niewielkie ograniczenie sprawności po 5 latach trwania choroby, pełne i szybkie ustąpienie objawów początkowych, początek choroby przed 35 rokiem życia, w pierwszym roku trwania SM wystąpienie tylko jednego objawu, ostry początek pierwszych objawów oraz krótkie utrzymywanie się objawów ostatniego rzutu. Także początek SM pod postacią zaburzeń czucia lub łagodnego zapalenia nerwu wzrokowego związany jest zwykle z dobrym rokowaniem.

Dodaj Komentarz