Rozpoznawanie stwardnienia rozsianego

Nie ma testów typowych tylko dla SM, ale największe znaczenie w postawieniu właściwego rozpoznania mają: rezonans magnetyczny (MR), badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR) oraz badanie potencjałów wywołanych (PW). Badaniem o największej wartości jest rezonans magnetyczny, który u 90% chorych wykazuje liczne ogniska w istocie białej i jest badaniem z wyboru w diagnostyce SM (ryc. 3). Po podaniu kontrastu (gado- liny) wzmocnieniu ulegają zmiany świeże, czyli z aktywnym procesem zapalnym.

Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego często dostarcza danych potwierdzających rozpoznanie SM. Najbardziej użyteczne jest stwierdzenie charakterystycznych zmian stężenia białka, w tym immunoglobulin (IgG): są to przeciwciała produkowane przez pobudzone komórki układu odpornościowego. Ich podwyższone stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym świadczy o uaktywnieniu procesów odpornościowych w układzie nerwowym.

Potencjały wywołane: wzrokowe, słuchowe i soma- tosensoryczne mają również dużą wartość w ujawnianiu ognisk nie stwierdzanych w czasie badania neurologicznego, co ułatwia rozpoznanie stwardnienia rozsianego. Wzrokowe potencjały wywołane wykazują nieprawidłowości u wielu pacjentów. Badania potencjałów wywołanych są proste, nieinwazyjne, nieszkodliwe dla pacjentów, a mogą być pomocne w wykazaniu zmian, jeśli badanie przeprowadzone przez neurologa nie jest wystarczające do postawienia rozpoznania.

Dodaj Komentarz