SPECYFIKA URAZÓW CZASZKOWO-MÓZGOWYCH I KRĘGOSŁUPA U DZIECI CZ. II

W przypadkach urazów kręgosłupa i rdzenia obraz kliniczny zależy od okresu rozwoju dziecka. Właściwości rdzenia dziecięcego wykazują również jak mózg pewne odrębności anatomiczne i czynnościowe w porównaniu z wiekiem dojrzałym. Pamiętać należy, że tkanka rdzeniowa jest znacznie bardziej podatna na trwałe uszkodzenia i że możliwości kompensacyjne lub powrotu funkcji są wprawdzie znacznie większe niż w wieku dojrzałym, nie mają jednak tak dużego zakresu jak w mózgu.

Urazy kręgosłupa i rdzenia występują u dzieci stosunkowo rzadko i stanowią około 0,5-3/o wszystkich przypadków urazowych, a około 0,2°/o wszystkich złamań. Złamania szczególnie rzadko występują u dzieci poniżej 5 roku życia. W znacznym odsetku urazy kręgosłupa, zwłaszcza ze zmianami kostnymi, prowadzą do wystąpienia zaburzeń neurologicznych. Mechanizm uszkodzenia rdzenia jest podobny do mechanizmów spotykanych u dorosłych:

– 1. Uraz bezpośredni powodujący uszkodzenie kręgosłupa, zwichnięcie, złamania lub uszkodzenie więzadeł długich tylnych.

– 2. Uraz bez uszkodzenia kręgosłupa powodujący przejściowe zmniejszenie światła kanału kręgowego, naciągnięcie rdzenia skutkiem nadmiernego zgięcia, wstrząśnienie, stłuczenie lub zranienie rdzenia uderzonego o ścianę kanału powodujące niekiedy pourazowe krwawienia mią- szowego lub nadoponowego.

– 3. Rany bezpośrednie powodujące oprócz wymienionych uszkodzeń wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego z następową hipotonią płynową oraz możliwości infekcji.

Tak więc zasadnicze czynniki odpowiedzialne za uszkodzenie rdzenia spowodowane są głównie pociąganiem i wyrwaniem korzonków, zaburzeniem krążenia płynu (obrzęk lub hipotonia), krwotoki oraz bezpośrednim uszkodzeniem. Jedną z przyczyn urazu kręgosłupa u niemowląt jest upadek na głowę lub uraz okołoporodowy. W odróżnieniu od dorosłych u dzieci rzadziej spotykamy uszkodzenia okolicy potyliczno-szyjnej lub lędźwiowo-krzyżowej. Najczęściej uszkodzony odcinek piersiowy, rzadziej niż u dorosłych powoduje występowanie paraplegii.

POSTĘPOWANIE W PRZYPADKACH URAZÓW CZASZKOWO-MÓZGOWYCH I KRĘGOSŁUPA

Wybór właściwego postępowania bezpośrednio po urazie jest zazwyczaj bardzo trudny i wiąże się zawsze z koniecznością prawidłowej oceny stanu dziecka przez lekarza udzielającego pierwszej pomocy oraz zapewnienia znacznej części tych dzieci, które doznały urazu czaszki lub kręgosłupa, możliwości obserwacji w warunkach szpitalnych oraz wykonania pełnej diagnostyki. W przypadkach urazów czaszkowo-mózgo- wych, w których w znacznej większości (około 90%) przebieg jest lekki, hospitalizacji wymagają chorzy: ’

– a) w stanie ciężkim z zaburzeniami świadomości, krążeniowo-oddechowymi i z objawami neurologicznymi:

– b) z przejciowym zaburzeniem świadomości,

– c) z objawami neurologicznymi niezależnie od stanu ogólnego i świadomości,

– d) po urazach komunikacyjnych lub oczywiście ciężkich urazach jak np. upadek z wysokości, niezależnie od stanu dziecka.

Chorzy pierwszej grupy muszą mieć zapewnioną pierwszą pomoc w postaci zabezpieczenia oddechu i krążenia, działania przeciwszokowego i szybkiego oraz dobrego transportu do szpitala. Pozostałych chorych wymagających hospitalizacji można transportować do szpitala różnymi środkami. Chorym nie wymagającym hospitalizacji należy zalecić obserwację ambulatoryjną.

Dodaj Komentarz