Stwardnienie rozsiane a nauka i praca

Stwardnienie rozsiane dotyka często ludzi młodych, uczących się lub rozpoczynających aktywne życie zawodowe. Należy podkreślić, że diagnoza SM nie powinna tych planów życiowych diametralnie zmieniać.

Planując naukę, należy jednak pamiętać, że niektóre zawody wymagające bardzo intensywnego wysiłku fizycznego lub bardzo precyzyjnych czynności manualnych mogą w przyszłości sprawiać trudność. Warto zadbać o wykształcenie na miarę możliwości chorego oraz dające różne możliwości zatrudnienia.

Jak najdłużej trwająca aktywność zawodowa jest często także źródłem dobrego samopoczucia i ogólnej lepszej sprawności. Należy do tego dążyć, ale nie za wszelką cenę. Przede wszystkim warto powiadomić o chorobie pracodawcę i kolegów w pracy. Jeżeli dowiedzą się oni o tym przypadkowo, efekt może być dla chorego niezbyt korzystny. Warto także pamiętać, że oprócz pracy zawodowej, konieczny jest od czasu do czasu odpoczynek. Trzeba znaleźć czas na urlop i wybrać taką formę wypoczynku, która choremu najbardziej odpowiada.

W przebiegu stwardnienia rozsianego występują okresy gorszej sprawności: w czasie rzutów choroby, a także w przebiegu chorób gorączkowych, po silnym stresie, przy upalnej pogodzie. W takiej sytuacji uzasadniona jest prośba do lekarza rodzinnego o kilka dni zwolnienia z pracy. O takich możliwych krótkich okresach zwolnienia powinien także wiedzieć pracodawca, gdyż zapobiegnie to nieporozumieniom w pracy.

Po latach trwania choroby u części pacjentów narastają objawy neurologiczne, czasami dochodzi do takiego stopnia niepełnosprawności, że dalsza praca zawodowa nie jest możliwa. Należy wówczas wystąpić do instytucji ubezpieczającej, np. do ZUS-u o orzeczenie o stanie zdrowia, które stanie się podstawą wypłacania zasiłku zdrowotnego. Zadaniem niniejszego Poradnika nie jest wyjaśnianie pacjentowi zasad orzekania o niepełnosprawności (które to zasady szybko się oprócz tego zmieniają i przestają być aktualne), ale przekazanie kilku informacji ogólnych.

Z formalnego punktu widzenia rozpoznanie stwardnienia rozsianego upoważnia do starania się o rentę. Naturalnie choroba przebiega bardzo różnie i w różnym stopniu upośledza sprawne funkcjonowanie, dlatego sprawę należy rozpatrywać indywidualnie, dla każdego pacjenta oddzielnie. W praktyce warto wziąć pod uwagę dwie rady:

– w przypadku starania się o rentę należy rozważyć swoje rzeczywiste możliwości wykonywania danej pracy, przeanalizować (ewentualnie wspólnie z lekarzem) przyczyny, które powodują, że dotychczas wykonywana praca nie jest dalej możliwa. Następnie trzeba stanąć przed komisją która oceni stan zdrowia chorego. Jeżeli nie zgadza się on z opinią komisji, przysługuje mu możliwość odwołania się od tej decyzji w ciągu 2 tygodni:

– wśród środowiska orzekającego o stanie zdrowia pacjentów z SM spotyka się obecnie często opinię, że do postawienia diagnozy SM (czyli do przyznania renty) niezbędne jest wykonanie badania rezonansu magnetycznego. Niekiedy pacjenci otrzymują nawet polecenie stawienia się z aktualnym, „nowym” wynikiem tego badania. Wiadomo, że można ze 100% pewnością rozpoznać SM bez uciekania się do badania rezonansu magnetycznego.

Nie ma sztywnej zasady, że „pacjent z SM musi mieć przyznaną rentę”, należy raczej przyjąć, że „jeżeli pacjent z SM chce, może starać się o przyznanie renty “.

Dodaj Komentarz