STYL PRACY W AMBULATORIUM CHIRURGICZNYM DLA DZIECI CZ. II

Drugim problemem ambulatorium chirurgicznego jest zastosowanie zasady załatwiania pacjentów szybko, niedopuszczenie do zaniedbań w prawidłowym wykonaniu pierwszego opatrunku, który jakże często decyduje o powodzeniu leczenia. Zabiegi i opatrunki planowe, powinny być wcześniej wyznaczane i rozłożone w czasie w sposób wyłączający wielogodzinne oczekiwania z dzieckiem na zabieg. Prócz wszystkich ujemnych skutów takiego oczekiwania dochodzi jeszcze możliwość rozszerzania się tą drogą dziecięcych chorób zakaźnych.

Do planowanych wizyt zaliczają się wszystkie przypadki ortopedyczne, zwłaszcza wymagające długotrwałego leczenia. Opiekę nad tymi dziećmi może sprawować albo chirurg dziecięcy przeszkolony w ortopedii, albo ortopeda przeszkolony w chirurgii dziecięcej. Tylko największe placówki mogą sobie pozwolić na oddelegowanie na stałe ortopedy do ambulatorium.

Opieka ortopedyczna rozpoczyna się od konsultacji już w oddziale położniczym. Jeśli brak wykwalifikowanego chirurga dziecięcego – ortopedy do takich stałych konsultacji – trzeba koniecznie przeszkolić pediatrę opiekującego się noworodkami w podstawowych zagadnieniach wad rozwojowych narządu ruchu. Przeszkolenie takie powinno dotyczyć również innych wad, a także schorzeń chirurgicznych noworodka pod kątem ich wczesnego i prawidłowego rozpoznania i skierowania do leczenia. ll

Obecnie bardzo częstym jest zjawisko niepotrzebnego przewożenia noworodków i niemowląt do zabiegu (wodniaki, palcozrosty, wady twa- rzoczaszki, spodziectwo itp.), natomiast takie wady jak dysplazja stawu biodrowego, stopy końsko-szpotawe, kręcz, które wymagają wczesnych zabiegów zachowawczych trafiają do lekarza z dużym opóźnieniem.

Dodaj Komentarz