URAZOWE USZKODZENIA CHRZĄSTEK NASADOWYCH

Z urazowymi uszkodzeniami chrząstek nasadowych spotykamy się stosunkowo często. W wieku pokwitania, kiedy to występują najczęściej, są trzykrotnie rzadsze od złamań i znacznie częstsze niż zwichnięcia stawów. Wynika to z porównania mechanicznej wytrzymałości poszczególnych elementów. Chrząstka nasadowa jest najsłabszym z nich – punctum minoris resistentiae – szkieletu dziecka. Na szczęście nasadę z przynasadą łączy mocny mankiet okostnowy i dzięki niemu złuszcze- nia występują rzadziej niżby się można tego spodziewać. Drugim korzystnym czynnikiem iż złuszczenia nie stanowią bardzo istotnego problemu w traumatologii jest fakt, iż występują one w okresie zaawansowanego wzrostu organizmu, gdzie ich potencjał wzrostowy jest już niewielki. Aczkolwiek zwykło się sądzić, iż urazowe uszkodzenie chrząstek nasadowych to złuszczenie, istnieją inne znacznie niebezpieczniejsze rodzaje uszkodzeń, takie jak złamanie przynasadowe przechodzące przez chrząstkę na przynasadę, zmiażdżenie z rozwałkowaniem chrząstki, jak również uszkodzenia przypadkowe w czasie operacji. Do uszkodzeń chrząstki należy zaliczyć również te, które nie dotyczą bezpośrednio chrząstki, natomiast zaburzają jej odżywianie w skutek upośledzenia ukrwienia.

Panuje opinia o znacznej odporności chrząstki na urazy mechaniczne. Opinia ta jest w pewnej mierze słuszna w odniesieniu do sił ściskających – siły rozciągające, rotacyjne i styczne stosunkowo łatwo doprowadzają do oddzielenia nasady. Odporność chrząstki na urazy mechaniczne jest różna dla poszczególnych warstw, lecz aby o tym mówić należy przynajmniej wspomnieć o budowie chrząstki nasadowej.

Dodaj Komentarz