W łagodnej postaci SM rehabilitacja ma na celu:

– uzyskanie maksymalnej sprawności ruchowej i samodzielności w czynnościach życia codziennego:

– odtworzenie utraconych funkcji ruchowych pacjenta, przy uwzględnieniu jego potrzeb i możliwości:

– poprawę samopoczucia pacjenta.

USPRAWNIANIE RUCHOWE CHOREGO Z STWARDNIENIEM ROZSIANYM CZ. II

Cele te można osiągnąć poprzez ćwiczenia oddechowe, kinezyterapię (leczenie ruchem, ćwiczenia ogól- nokondycyjne) oraz fizykoterapię (np. krioterapię). Ćwiczenia ogólnokondycyjne. Ten rodzaj ćwiczeń ma na celu poprawę ogólnej sprawności fizycznej pacjenta, co ma także ogromny wpływ na jego samopoczucie. Podstawowe założenia ćwiczeń ogólnokondycyj- nych:

– czas trwania ćwiczeń i ich intensywność nie są ściśle określone i zależą od naszego samopoczucia. Jednego dnia, jeśli czujemy się dobrze, możemy ćwiczyć więcej, a drugiego, jeśli jesteśmy słabsi – mniej intensywnie:

– nie należy narzucać sobie zbyt dużego tempa ćwiczeń:

– nie należy ćwiczyć bezpośrednio po posiłku:

– należy ćwiczyć w chłodnym, przewietrzonym pomieszczeniu:

– nie należy doprowadzać do przemęczenia organizmu (lepiej ćwiczyć częściej, ale krócej):

– każde ćwiczenie powinno być połączone z fazami oddychania:

– ćwiczenia zaczynamy od pozycji niskich (leżenie na plecach, siad, pozycja na czworakach, klęk obunóż), stopniowo przechodząc do ćwiczeń w pozycji stojącej.

Instruktaż ćwiczeń ogólnokondycyjnych przedstawia tabela 2 na stronicach 70-77.

Efekty rehabilitacji ściśle zależą od momentu jej rozpoczęcia. Ćwiczenia ogólnokondycyjne są zalecane nawet u osób zupełnie zdrowych, warto je wykonywać od samego początku choroby, gdyż na pewno opóźnią jej ewentualny postęp. Odkładanie momentu rozpoczęcia rehabilitacji „na później” może być przyczynązmniejsze- nia jej efektywności oraz wydłużenia czasu jej trwania dla uzyskania pożądanego efektu leczniczego. Im wcześniej rozpocznie się rehabilitację, tym lepsze będą rezultaty.

Rehabilitacja w postaci zaawansowanej SM. SM jest poważną chorobą, która pojawia się nagle w naszym życiu. Trzeba jednak wiedzieć, że nie jest to tylko nasza sprawa. W ten proces leczenia i usprawniania ruchowego powinna włączyć się rodzina i przyjaciele. Nie wstydźmy się prosić o pomoc. Kiedy postęp choroby osiągnie stadium zaawansowane ewentualnie rzut choroby jest bardzo ciężki i objawowo podobny do tego stanu, trzeba uświadomić sobie, że jest to okres przejściowy, który nie musi trwać długo. Nawet w czasie rzutu choroby nie należy zaniechać aktywności ruchowej, która jest niezbędnym czynnikiem zdrowia zarówno psychicznego, jak i fizycznego. Pamiętajmy, że nawet zdrowy człowiek po tygodniowym leżeniu w łóżku będzie czuł się osłabiony i naprawdę chory. Celem rehabilitacji w zaawansowanej postaci SM jest:

– zapobieganie powikłaniom wynikających z unieruchomienia chorego (odleżynom, zaparciom, infekcjom dróg moczowych i infekcjom dróg oddechowych),

– zapobieganie nadmiernej sztywności lub wiotko- ści mięśni,

– zapobieganie zaburzeniom ortostatycznym (pionizacja),

– zapobieganie niewydolności krążeniowo-oddechowej.

Rehabilitacja w zwalczaniu objawów stwardnienia rozsianego

Spastyczność a usprawnianie w SM. Spastycz- ność to wzrost napięcia mięśni w odpowiedzi na bierne rozciąganie. Gdy zwiększone napięcie utrzymuje się długo, dochodzi do zmian we własnościach samych mięśni: mięśnie i ścięgna stają się mniej podatne na rozciąganie, sztywnieją i ulegajązwiotczeniu, co może prowadzić do powstania utrwalonych przykurczów.

Spastyczność objawia się jako zwiększony opór przy wykonywaniu biernych ruchów kończyn (kończyny stają się sztywne i ciężkie), jako zmniejszony zakres ruchu w stawach. Bywa ona często bolesna i powoduje, że ruchy stają się nieprawidłowe i męczące. W dany ruch, utrzymanie postawy zaangażowane są całe grupy mięśniowe. Prawidłowe napięcie mięśni utrzymujących pozycję pionową musi być odpowiednio wysokie, aby przeciwstawić się grawitacji, i wystarczająco niskie, by umożliwić wykonanie płynnego i swobodnego ruchu.

Dodaj Komentarz