WCZESNE WYNIKI LECZENIA OTWARTYCH OBRAŻEŃ RĄK U DZIECI CZ. II

Zupełnie odmienię od wyników leczenia uszkodzeń powyżej omówionej grupy przedstawiały się wyniki leczenia obrażeń jednej z okolic ręki. Wyraźnie przeważały tu wyniki złe, stwierdzone u 56 pacjentów. Dobry rezultat leczenia uzyskano u 41 dzieci, a średnio dobry u 12 chorych.

U wszystkich 10 dzieci z uszkodzeniem okolicy nadgarstka uzyskano dobry wynik leczenia (ryc. 1). Również uszkodzenia okolicy śródręcza zazwyczaj kończyły się dobrym rezultatem. Tylko w 1 przypadku urwania IV i V kości śródręcza na skutek wybuchu niewypału miejscowy wynik leczenia był zły.

Dzieci z obrażeniami palców ręki stanowiły najliczniejszą podgrupę, a wczesny wynik ich leczenia w większości przypadków był zły. Spośród 91 tych pacjentów tylko u 24 uzyskano rezultat dobry i u 12 średnio dobry. U pozostałych 55 chorych wynik oceniono jako zły. Taka du- ża liczba niekorzystnych rezultatów leczenia zranień ręki była następstwem przede wszystkim ciężkich uszkodzeń palców. Spośród 162 palców, które uległy urazom, dobry wynik leczenia dotyczył 49 palców, średnio dobry 34 i zły aż 79 palców.

Stwierdzono dużą współzależność wyniku leczenia od rodzaju uszkodzenia palca. W grupie amputacji całkowitych, liczącej 47 palców (ryc. 2), wynik był zawsze, zły niezależnie od mechanizmu urazu. Opiekunowie żadnego z tych dzieci nie przywieźli do kliniki odciętego elementu ręki.

Z 28 zranionych palców, w których uległa przecięciu kość, ścięgna i częściowo skóra, tylko u dwojga dzieci uzyskano dobry wynik leczenia i to w przypadkach ran ciętych. Wynik średnio dobry uzyskano 4-krotnie, natomiast zły aż 22 razy. Złe wyniki przeważały w przypadkach ran miażdżonych.

W grupie obejmującej 42 palce z przecięciem kości, jednego ze ścię- gien i skóry wyniki leczenia były znacznie lepsze niż w grupie poprzedniej. Wynik dobry uzyskano 10-krotnie, średnio dobry 22-krotnie i zły w 10 przypadkach. Dobre wyniki leczenia przeważały w ranach ciętych, zaś złe w przypadkach zmiażdżeń.

Grupa uszkodzeń kości i skóry bez przerwania ścięgien liczyła 13 palców, przy tym wszystkie urazy były tępe (ryc. 3). Uzyskano w tej grupie 7-krotnie dobry rezultat leczenia i 6-krotnie średnio dobry.

W 23 przypadkach uszkodzenia ścięgna i skóry 21 razy wynik był dobry i 2-krotnie średnio dobry. W grupie palców z uszkodzeniem skóry przeważały rany miażdżone, uzyskano we wszystkich przypadkach dobry rezultat leczenia.

Spośród ran palców ręki obrażenia palca I i V zazwyczaj kończyły się złym lub dobrym wynikiem leczenia, a rzadko średnio dobrym (ryc. 4). W przypadkach obrażeń palca II przeważały złe wyniki leczenia, natomiast odnośnie palca III i IV rezultaty dobre, średnio dobre i złe obserwowano w zbliżonej liczbie przypadków.

Dodaj Komentarz