WCZESNE WYNIKI LECZENIA OTWARTYCH OBRAŻEŃ RĄK U DZIECI

Otwarte obrażenia ręki są ważnym problemem społecznym z powodu dużej ich liczby i inwalidztwa powstającego jako skutek samego urazu oraz niedoskonałych jeszcze metod leczenia. W większości przypadków tylko chorzy z rozległymy obrażeniami rąk kierowani są do ośrodków specjalistycznych, natomiast obrażenia palców zaopatrywane są zazwyczaj w ambulatoriach w sposób mało fachowy. Dotyczy to również dzieci, u których postępowanie z uszkodzoną ręką wymaga szczególnej troski. Urazy ręki w tym wieku wywołują nie tylko reakcje miejscowe, lecz również na skutek upośledzenia sprawności ruchowej i czuciowej odbijają się na osobowości i psychice chorego.

Wyniki leczenia obrażeń ręki zależą od postaci obrażenia, mechanizmów urazu oraz sposobu leczenia. W oparciu o dość liczny materiał kliniczny postanowiono przeanalizować wczesne wyniki leczenia urazów ręki u dziecka w zależności od postaci obrażenia.

Badania przeprowadzono na materiale Kliniki Chirurgii Dziecięcej AM w Lublinie. W latach 1966-1979 leczono w niej 120 dzieci z powodu otwartych obrażeń ręki. Poddano analizie wczesne wyniki leczenia tych obrażeń oceniając je jako: dobre, średnio dobre i złe. Do wczesnych dobrych wyników zaliczono przypadki, w których doszło do zagojenia ran przez rychłozrost. Wyniki średnio dobre obejmowały pacjentów z niewielkimi ubytkami tkanek i gojeniem przez ziarninowanie, natomiast jako wynik zły przyjęto amputacje części ręki. W ocenie wyników nie brano pod uwagę funkcji ręki ze względu na trudną i niejednoznaczną jej ocenę we wczesnym okresie po urazie.

Wyróżniono dwie główne grupy obrażeń ręki, pierwsza obejmowała jedną z trzech okolic ręki, tj. palce, śródręcze lub nadgarstek, zaś druga: dwie okolice ręki lub okolicę ręki i przedramię.

Rozpatrując obrażenia palców wyodrębniono 6 ich rodzajów: 1) całkowitą amputację, 2) przecięcie kości, ścięgien i częściowo skóry, 3) prze- cięcie kości, jednego ze ścięgien i częściowo skóry, 4) uszkodzenie kości i skóry bez naruszenia ciągłości ścięgien, 5) uszkodzenie ścięgna i skóry, 6) uszkodzenie skóry. Podstawę do analizy stanowiły historie chorób i protokoły operacyjne. Wyniki badań przedstawiono na tabelach.

W zbadanym materiale, obejmującym 120 dzieci leczonych z powodu otwartych obrażeń ręki, dobry wczesny wynik uzyskano w 45 przypadkach (37,5%), średnio dobry w 18 przyp. (15%) i zły w 57 przyp. (47,5%). Bardzo duży odsetek złych wyników skłonił nas do szczegółowej analizy materiału z uwzględnieniem miejsca i rodzaju uszkodzenia.

U dzieci z jednoczesnym otwartym obrażeniem dwóch okolic ręki lub ręki i przedramienia przeważnie uzyskiwano średnio dobre wyniki leczenia (tab. 1). Stwierdzono je 6-krotnie, natomiast tylko raz wynik był zły. W pozostałych 4 przypadkach leczenie zakończono z dobrym rezultatem.

Dodaj Komentarz