Zasady pierwszej pomocy chirurgicznej w urazie ręki dziecka cz. III

Okres pooperacyjny. Opatrunek po zabiegu winien być zawsze wykonany przez operatora. Wymaga on orientacji w stosunkach anatomicznych, zapewnienia czynności naczyń, dostatecznego ukrwienia, dobrego odpływu wydzieliny z rany, z równoczesnym zachowaniem dobrego unieruchomienia dokładności pokrycia rany i komfortu przy zmianie opatrunku (po 2-3 dniach) bez traumatyzacji i naruszenia stabilności złamań. Ważne jest ułożenie ręki – zaburzenia odpływu żylnego decydują o losie przeszczepu skóry.

Antybiotyki. Stosowanie antybiotyków w urazie ręki nie odbiega od ogólnie przyjętych zasad. Pamiętamy jednak o ubocznych ich działaniach, będą to: zmniejszona odporność, uczulenia, zaburzenie symbiozy bakterii ustroju (dyzbakteriemia). Warunkiem profilaktyki zakażenia jest dziś, jak i dawniej dobre oczyszczenie rany, świeżej, usunięcie tkanek martwiczych, zabezpieczenie przed wtórnym zakażeniem i prawidłowe unieruchomienie. W warunkach znacznego zabrudzenia rany wskazane jest zastosowanie tak zwanej „krótkiej profilaktyki” zastosowania antybiotyku w czasie zabiegu i 2 dni po jego wykonaniu. Antybiotykami nadającymi się do tego celu są penicyliny i Cephalosporyny (Am- picylina, Sefril, Keflin), natomiast przestrzega się przed podawaniem antybiotyków z grupy Aminoglikozydów (Gentamycyna, Garamycyna, Streptomycyna). Mogą one spowodować zatrzymanie oddechu na drodze nerwowo-mięśniowej, jeśli zostaną podane w czasie znieczulenia ogólnego z dodaniem środków zwiotczających.

Zabiegi wtórne w urazach ręki. Mikrochirurgiczne zabiegi umożliwiły replantację i zwiększyły możliwości rekonstrukcji ręki po urazie, dlatego przy pierwszym zabiegu trzeba przewidywać stworzenie jak najlepszych warunków do późniejszej plastyki. Dotyczy to głównie przywrócenia czynności chwytnej ręki, nawet za cenę jej nieestetycznego wyglądu. Liczba zabiegów wtórnych typu uwalniania ze zrostów ścięgien i nerwów powinna zmiejszać się w miarę doskonalenia pierwotnego ich szycia. Plastyki stawów bez naruszania chrząstki nasadowej, przeszczepy plastikowych ścięgien, blokowanie niestabilnych stawów płatami powięzi – należą do zabiegów ryzykownych natomiast wytwarzanie kciuka ze wskaziciela (policyzacja), a także przeszczepianie u dzieci palca nogi dla uzyskania czynności chwytnej ręki – są coraz częściej opisywane i świadczą o postępach dziecięcej mikrochirurgii.

Reasumując: Wprowadzenie nowoczesnych metod w leczeniu chirurgicznym urazów ręki u dzieci pozwala zmniejszyć liczbę kalectw. Bardzo ważnym jest wprowadzenie już dziś ostrych dyżurów w specjalistycznych placówkach chirurgii ręki, ale również wzbogacenie wszystkich placówek pełniących dyżury ostre w lupy operacyjne i atraumatyczne narzędzia, oraz ustalenie jaki zakres zabiegów może wykonywać chirurg ogólny, jaki chirurg dziecięcy, a które wymagają leczenia w placówkach chirurgii ręki. Taka organizacja lecznictwa urazowego pozwoli w wielu razach uniknąć zabiegu wtórnego, który jest zawsze „złem koniecznym”.

Dodaj Komentarz