Związek komunikacji z podstawowymi zadaniami lekarza cz. II

W sytuacji gdy przy danej chorobie skuteczność jednego rodzaju leczenia wyraźnie przeważa i jest stosunkowo duża, udział lekarza w decyzji terapeutycznej jest dominujący, pacjent wyraża świadomą – dzięki informacji od lekarza – zgodę na proponowane leczenie (lub zajmuje inne stanowisko), o czym informuje lekarza. Komunikacyjne oddziaływanie emocjonalne lekarza polega przede wszystkim na wsparciu psychicznym, gdy decyzja jest trudna. Sytuacja ta występuje przede wszystkim przy bezpośrednim zagrożeniu życia pacjenta: lekarz wtedy spełnia funkcję ratowniczą.

Jeśli skuteczność różnych dostępnych sposobów leczenia jest podobna (przynajmniej z medycznego punktu widzenia), zaś stan ogólny pacjenta jest w danym czasie stosunkowo dobry, wówczas dominująca rola w wyborze postępowania przypada pacjentowi, lekarz zaś przede wszystkim ułatwia pacjentowi podjęcie decyzji przez odpowiednią informację (funkcja doradcza) oraz zmniejszenie stopnia uzależnienia decyzji od czynnika emocjonalnego.

W wielu przypadkach możliwe są różne warianty skutecznego leczenia, przy czym jego skuteczność w dużym stopniu zależy od współpracy pacjenta z lekarzem. Szczegółowe zadania lekarza – opiekuna – i pacjenta są wówczas przedmiotem obustronnego porozumienia: sprecyzowania i wyjaśnienia ze strony lekarza oraz określenia możliwości i preferencji przez pacjenta. Podstawą tego porozumienia jest rozwinięty dialog i różne formy rozmowy.

Najtrudniejsza sytuacja występuje w końcowych okresach ciężkich chorób, z którymi związane jest duże cierpienie, gdy nie jest możliwe wyleczenie ani znaczna poprawa stanu pacjenta. Stosowane są wówczas różne sposoby zwalczania cierpienia somatycznego, w których wyborze podstawowy jest udział lekarza, natomiast w sferze komunikacji dominuje udział pacjenta, którego łączy bliski stosunek z lekarzem – przyjacielem.

Dodaj Komentarz